|
Waut es de Mensch?
Waut es de Mensch? Jeschöpf von huagem Odel,
jeschaufe derjch dem Hejchsten siene Haund,
sien Ebenbild, eenst sindloos, ohne Dodel,
bet hee sich - ach! - vom Schöpfa aufjewaunt.
Waut es de Mensch? Jefolle en veloare,
vestritjt en Sinde, schuldijch en vetjeat, -
en doch - woo groot! - too Seelijchtjeit jelohde,
von Gott jeleewt; en ahm daut Hejchste weat!
Waut es de Mensch? Een Worm, jo, ne Mod,
soo schwak, soo tjlien, een Hauch fe korte Tiet -
doch aundasieds een Jäajenstaund de Jnod,
bestemmt too deele Tjristi Harlijchtjeit.
Waut es de Mensch, dem Gottes Jnod beloohnt?
Een Gottestjint, daut pausst tom Himmelsuat,
daut Tjristi Bloot aum Tjriez met Gott veseend -
soo huag jehowe, daut dit, - mien Jeist nijch foot!
|
