Von Plume en aundret Domms


Maun doaf ewa oole Mensche nich lache,
Doch daut, waut wie hede en daut, waut wie sache,
Behool wie opp emma en maunchmol tjemmt     
Daut onverhoffs rut, wan dee Jleajenheit stemmt.

Daut es mol soo manke plautdietsche Lied, 
Maun sit uck aum Schlajchten ne goode Sied
En jefft aule Sache nen gooden Nome,  
Waut eenem nich seeja veninftich veakome.

Bie ons em Darp haud een jiedra ne Koo, 
Dee brochte ons Tjalwa en daut mock ons froo, 
Bloos eent foll ons schwoa: de Tjei haude hinje
Een Wot, daut we nich ewre Leppe to brinje.

En wea nu von junt bie sich dentje well,
Wie worde doabie vleicht veleaje en stell,
Dem saj etj daut hee onn to weinich tjannt:
Wie haude daut Dinj eenfach "Plumtje" jenannt.

Soo nannd wie daut aula, daut we nuscht besonndret,
De meschte Mensche tjannde nuscht aundret,
Bett eenes Doages daut gauntse Darp hed,
Waut Tiesche to dee Vekoopsche sed. 

Daut gauf enne Lauftje mank Steewle en Seepe
Aun disem Dach waut besondret to tjeepe,  
See nannde daut Plume. "Mein Jitt"-docht sich Tische,
Ar eatjeld daut seeja, doch groot we dee Nieschia.  

Aus see doa dann aunkaum, mock see groote Oge:  
Daut we eenfach Oft, waut dee Mensche doa droge,
Daut Oft wull see uck en see stalld sich uck aun,
Dee Rei we nich lang, onjefea twintich Maun.  

Dann wea daut see wiet, nu stund see aune Kaus,
Wort root en veleaje, en flautrich, en blaus. 
Enn fuscheld dann soo, daut daut bloos tjeena hed:
"Jeft mie mol een Kile von dee... schlajchte Wed"

Dee oame Vekoopsche, see kunn doch tjeen Dietsch,
We oba nich bleed en froch lud en jenietsch 
Waut Tiesche nu ejentlich tjeepe wull 
En waut see ar entlich mol jewe sull?

"Waut, frajch wellst du woare?" - sed dann Taunte Liese
En fonk iewrich aun mettem Finja to wiese -   
"Vesteist du daut nich, du bereajende Kluck,  
Daut hafft jieda Koo en daut hast du doa uck!"

Fraunz Pana, dee haud mol daut Rusche jelet,
Aus hee daut Meleea von Wiedem soo hed,   
Dann haud hee daut aules opp rusch ewasat
En Tiesche doamet en Bedrenjnis jesat.

Soo jeit daut, wann goode en onntlje Dinje
Maun proovt met dee aundre, met schlajchte vebinje,
En het sich daut maunchmol uck losstijch en witzijch -
Daut saul maun nich doone. Daut jeit nich. Daut bitt sich.


   Viktor Janzen
 

 

Hiemet ertjlea etj uetdretjlich: Aule Rachschriewfehler send min, oda de Autoren ere  Jestlichea Ejentuma.
© by Webmaster: Viktor Sewautztje (Viktor, von Sewen)

Etj dank aulem, deu mi jeholpe haben diese Sied te buje. Etj dank uck aulem wea mi Jedichta, Jesichte Leuda .... toojeschetjt haft. Sool hie ne Sach bene sene, deu unja Copyright steht, dann schrift mi daut. Etj nem daut dann rüt.

Webstatistik