|
Tüs es Tüs
Tüs, daut es daut baste Wuat, Ooste, Siede, Wast en Nuad. Mäaj jie beed waut jie uck welle, Mucht daut noch soo väl uck jelle, Es daut uck de jratsta Schauts - Tüs es doch de basta Plautz.
Tüs, wua Mutta en Voda send, Wua daut Fia väl woama brennt, Wua de Bassems reina fäaje. En de Froage schwanda wäaje, En de Sonn väl woama es, Tüs es et baste, gauns jewess.
Wua daut Mietstje scheena schlurpst, Wua daut Hunttje frindlijch gnorrt, En woo kaun de Hohn doa tjreie - En soo scheen en stolt sich dreie. Es de Welt uck noch soo ritj, Daut es met tüs noch tjeen Vejlitj.
Tüs, daut schlapt sich doa soo scheen, En - doa send de Bade rein. Woame Datje, too toodatje, Wua man sich noch kaun ütstratje, En biem schlope - man dreemt soo seet, Daut man goanuscht mea weet. Tüs, daut es daut baste Wuat,
Tüs, daut es de scheensta Uat. Wan uck aules nehmt - daut Läwe, Wan dü mol best tüs jebläwe. Tüs, wua tjeene Sorj ons brennt, Wua wie tüs met aulem send. Wäa de Welt jeseehne haft,
En sich aul daut scheene tjaft, Scheene Hiesa haft jeseehne, Aule Sorje groot uck tjleene - Doch framd sich feelt en jiedrem Hüs, Tjeemt hee no Hüs, dan es hee tüs.
Es daut mo ne oame Kot - En uck scheibijch von Jelot, Kaun man oam dem Desch doa datje - Oba, soo väl bäta schmatje; Aus de Ent em framden Hüs, Dräjet Broot en Wota tüs.
O, woo jletjlijch es dee Maun - Dee no Hüs noch kohme kaun. Tjinja ut de framde Tjreise - Dee no Hüs noch tjenne reise, Wea daut uck scheen, tus es et nie - Tüs es tüs, doa blift daut bie.
Haft de framde, - kolde Welt Nuscht waut die hia länja helt? Bangst dü die - doch nom Himmel Hia em diestren Welt-jetimmel…? Feelst die noanijch mea tüs - Sie jetreest, dü tjeemst no Hüs.
(Jeschräwe von Heinrich D. Friesen)
|