|
De rees ne Belligen
(von Witt in Schwuot)
En eun Bad led sitj Witt in Schwuot bisamen, In Kuorl in Fritz, deu send en´ne oundre Kumma. Böld lag nü oules stell in schleup; Blöß Kuorl nich, denn deu Jung, deu docht Noch ämma oun den Rock in krup Üt´m Bad herüt lees in sacht En trajid sich dann, de Dievel hall! Noch mul den nijen Tjleudrock oun En jet sö sacht, ous heu kounn, Em Munnschien ämma op´n duul, En stund, en jindj, en deet, en tjiht En schnopt, en dreht, en red, en strit. Den öulen Rock sö stroum en glout, Ous wann sitj putzt de Nubasch Kout. -
Nü must´t just noch mul pesiere, Dout Nuba Schwuot, deu op´m Ridje lach, Uck mitlaweel dout schnuotje tjrich, In dout heu, just, must om sitj drehe. Na, dout wout gouf. Dout uba schlemm. Dout heu, ous heu sitj drehte om, De öule lütte, tweschne Nees En´et Öua von sienen Frind mußt stetje En dort en sö´n jeschnuotj ütbretje, Ous wann Seldute Trompete bluse. Oul Witt, deu fuot sö stell in huch, Ous wann Jewitta en am stuck. En ous de Stuw am nü sö framd, En Kuorl, blöß en eunem Hamd, Blöß met´tm Tjleudrock ounjetön, Fer sitj sit äm Munnschien stune, Dann schrich deu gröthouls: "Fie! Fie! Wue see ätj? Nee! Wout soul dout hie?" Na Fritz en Schwuot donn rüt üt´m Bad, Ous wann seu rütschatta houde, Mat ne Pestöl send rütjeschute, En tjriche Witt te packen En sede:,, Nuba! " - ,, Nuba Witt! Wout soul d´t senn? Wout soul dann d´t ? Laj di doch rühech wade hann, Wi reisen ja ne Belligen." Na endlich, led Witt sitj dann duul. "Na, uba Nuba, nü well etj di saje, Dout dü mi nich," sed heu "noch mul Dout stetj pesiet, well etj mi oundasch laje, Mat minem Kopp te dine Feut; De Dievel koun dout doch nich weute, Ob dü dout schnuotje dest nich wada tjrije." Na, dout es göut. - De oundre steje Nü wada en dout Bad henen En schleupe sacht oulwada en. En Witt schlapt uck, doch hat heu bi dout schlupe Sein Mül jewuenlich Spuo wit uppe, In sö musst dann dout, just, pesiere, Dout Nuba Schwuot sitj wieda must omtjiere In siene gröte Teu, un´ne dout heu dout muojt, Äm up´ne Mül deu nena lajht. En Witt, deu dreumd, just, von Zeguore, En dout seu rechte Loft nich habe, Obwohl seu ritje wundascheun. En süht en süht oun Schwuot seine Teuje, En ät wull in wull am nich jelinen, Deu Zeguo em bren te tjrijen. Dout ölle Dindj, dout tjemt nich en´ne Drass. Met eumul tjemt am dout sö vea, Ous wann te am de Schnieda sed : "Eh, bit doch d´t enj ouf". En Witt, deu bit. Wö schort oul Schwuot rüt üt de Fadern! Wö schricht in schelt heu en seine Wut! Fritz flipt üt d´m Bad herüt, In Kuorl wutscht ennen, en´ne Fadern. In ous heu oul te Beunj nü es, Licht blös oul Witt onschuldich duo, Ous wie heu in Niejebirnes Tjind, In wundad sich wout hie jeschiet. "Wö?" schrich Schwuot, dü Retjaworscht. "Wö?" Dü Kerneulj, dü bitst hie Lied? "Wö?" Dü wiescht hie doch jlitjsten wiet, Dout dü eunjt en´ne Tene tjrichst. Sö schuldich ous dout Ölle Diert, Sö heimlich ous en Ölla Fuks. Oll Witt, deu sed en deud en schwuod Dout heu duoron onschuldich wie; Dout heu de Teu enn Mül ni jenuhme, Wan heu dout wist, wout wieda deud ; Heu haft uck Menschliches jefeul. En blös, dout heu mul duofon red, Tjrech heu em Lief oul sö´n jefeul Ous wann sein Lief sich om wul tjiere. En weu well dout uck nich festriede, Dout jistre Uwend von deu Zeguo Am uck schlacht bekumme wie. Doch diese dort, wie dolla ous doll, En wann heu, Schwuot, nich oundasch well, En well sitj duo derch üt oufstriede, Dann well heu, Witt, jiren duo tö rude: De Teu en Schwuot sein Mül te stetje Dann wie de Sach doch oufjekluot. - Na, dout well Schwuot nü wada nich.
(Jeschrewe: Fritz Reuter, opjesahjt: Kernelius Klippenstein)
|
|