|
Soo leah ons dann onse Doag tootale, omm daut wie een weiset Hoat erlange! Ps. 90,13
De Tiet flijcht han, en emma noda, tjeemt die - de earnste Ewijchtjeit. Jeit die daut bäta oda schlajchta, bie soonem schwinden Flug de Tiet? Hast du bloos Sefze, Kloage, Troone, Omm daut, waut stoatj vebie, die flijcht; En tjannt dien oamet Hoat tjeen Bange, No dem, waut boowe ver die lijcht?
Send daut noch diene Läwens'Saufte? Von aulem waut de Welt die jeft. En hast noch nijch jeschmatjt de Kraufte - de eewije, - doch de himmels Welt? Feelst du bloos heimisch die opp Eade? Es die de Himmel wiet en framd? O Mensch, woo woat daut endlijch woare, wan Doot en Grauf dien Leewe nehmt?
Stal die aum Ziel de Läwesdoag, du, - ach soo wiet vewerrda Jeist! Stal die aum Enj doch han - en froag, Waut du vom Läwe die vespratjst? Boold es fe die de Tiet veschlohte, dien Hoat steit stell, jeit ut daut Lijcht, daut Grauf es unje opjeschlohte, - doch äwa die de Himmel nijch!
Oh, loht die rade vom vedoawe; von Sind en von de Iedeltjeit! Seatj die daut Läwe ver dem Stoawe, soo lang noch aunjenehme Tiet. Bloos Eena kaun en well daut jäwe, Hee es daut Läwe selst en sajcht; Wea aun mie jleewt, woat eewijch läwe, En sitt dem Doot em Doot uck nijch.
Ph. Spitta. - (äwasat ut dem Dietschen)
|