|
Te jane oolle goode Tiet
Te jane oolle goode Tiet, Aus Sestre wiere aunbefriet, Dan lewd wie aule veuja Tuus, En eunem grooten ritjen Huus.
De Metjes wiere: Mina, Leuna. De Junges: Fraunz en Jerat tjleuna. Wi, Breuda, wiere guanich groot, Met lange Pelzmez, Nese root.
Uck Dratj haud wi en jidrem Finja. Daut leut ons groot, wie bujasch Tjinja. Na Tjleuda brugt wi zimmlich veel Bi onsem wilden Jungesspeel.
Aum Sindach tjrich wie Jast nich wenich. Von tweu bot twintich wie de Zuhl. Dann bleuwe dese uck jeweunlich Noch aula tu dem Vaspamuul.
Dann gauf daut seuta Teu met Zoka En witt´et Buljtje, fresch en loka. Nuhea speeld wie om daut Huus Vestetja en Jerippa, Kaut en Muus.
Uck haud wie eune Rittarie, Min Brooda feeld nimuls duo bi. Wann wie met onse Statje Pied Waut grundlich wiere enjelied.
Mul juge wie em vollen Dreeuf, Daut wie von Pied dan faule rauf. En Oostre bued wie bi de Schien Ne scheune Schaukel, guanich tjlin.
En schaukelde von tidich Morje Bot lut emm Uewend, une Sorje. Schmock ne de Rej, en une Stried. Watjseld sich dann de Juorestiet.
En koun de Winta iescht heroun, Trock wie ons wuome Tjleuda oun. Schupspelzbetjse, zimmlich wiet, Deu wiere Möd, te jane Tiet.
En Klaupmetze ewre Uhre, Daut deu ons doch nich aunfrure. En jintje pinjtlich ne de School. Doch Jirat manchmul uhne well.
Heu meunjd, dout Liere wie te schwua, Ve eunem Jung, von nejen Jua. Em retjne wi heu nich soo schlacht, Doch schriwe deud heu selten rajht.
Etj, wada, lied metr groote Lost, En wie uck en´ne Grammatik wiet, Doch wann daut kaum t´m Noote sinje, Dann wie etj euna von duo hinje.
De Liera seed dann: "Leuwa Fraunz! Du sinjst ja mest aus eune Gaunz.´´ Nu see etj aul enn groota Maun, Deu schwua en tuchtich schaufe kaun!
En lewe en ´em framden Laund, Wuo Lied en Spruak sent onbekaunt. Doch jane goodeo olle Tiet Etj ni em Lewe nich vejet!
(Jacob Voth)
|