|
Mohn’breew.
Feftig Mohn’breew opp eenmol Ess daut nich eene groote Zohl! Waut ess daut bloos, mett Kredit’torin; Feftig Mohn’breew, enn kjeene Uhren! Wua een Breef aul ess’ne Hahl, Waut dann, wann ekj bott Feftig tahl!
Gaunz enndoont, woo maun sikj bosst; Feftig Mohn’breew, enn onnse Post Sennt von jieda hundat soone Dee von Mohnen haundeln doonen. Twee sennt doll bie dee Jeschicht; Dee dem schrift, enn dee dem Kjricht.
Fe dee Postlied ess daut goot; Postlied haben Jelt enn Broot, Ach oba sell wie dann emm Laewen, Aulles bloos de Postlied jaewen? Hundat Million 5 cent, Raekjent doch woo vael daut sennt!
Kjeepen kunn doa dee Rachul, Wann a maechtig woaren wull; Omm den Oamen uet’too’seepen, Enn ahm billig auf’too’kjeepen; Doa faea haft’a nue dee Quol: Feftig Mohn’breew opp eenmol.
Nich Rachull deed soo alleen Uck dee Stollt wia oppe Been; Enn dee Bieakja seenen deed’a Aul dee straume, diere Kjleeda Nich jenueach dee habsucht kjricht Eatons weeten dee Jeschicht.
Mauncha es doa’raewa krank; Oh, woo ess dee Mohn’dach lank! Oh, woo ligg ekj doch doa bennen! Mucht’et doch ieascht Friedach sennen! Horch, mien Frint, bliew bie’de Sach: Ieascht tjemt noch dee Donnadach!
Wann dien Postbacks Mohn’breew haft, Enn die dise Geissel trafft Wann due uck mottst dee Mohn’breew lesen, Dann denkj aun daut, waut ess jewesen. Hiel omm dee Fegangenheit, Wann die dee Geissel schleit.
Helena Wiebe
|