|
Daut Buak Hiob
Kapitel 1 1 Daut wea een Maun emm Laund Uz, sien Nome wea Hiob; en dee selja Maun wea vollkohme en rajchtschaufen en gottesferjchtijch enn meid daut Beese. 2 En daut worde ahm säwen Säns en dree Dajchta jebuare. 3 En sien Veeh bestund üt säwendüsent Schop en dreedüsent Kameele en fiefhundat Joch Rinda en fiefhundat Eseline, en sea väl Deena. En de selja Maun wea jrata aus aule Säns vom Oosten. 4 En siene Säns jinje han en muake enn däm Hüs von eenem jiedren een Gaustmohl aun sienem Dach; en see schetjte han en lohde äare dree Sestre enn, omm met ahn too äte en too drintje. 5 En daut passead, wan de Gaustmohl Doag romm wäare, soo schetjt Hiob han en heilijd ahn; en hee stund tiedijch zemorjess opp en opfad Brauntopfa no aul äare Zohl; dan Hiob säd: Fleijcht ha miene Tjinja jesindijcht en sich enn äaren Hoat von Gott aufjesajcht. Aulsoo deed Hiob auletiet. 6 En daut passead aun eenem Dach, doa kaume de Säns Gottes, omm sich ver Gott (däm Harrn) too stale; en uck de Soton kaum enn äare Medd. 7 En Gott (de Harr) säd tom Soton: Wua tjemmst dü häa? En de Soton auntwuad Gott (däm Harrn) en säd: Vom Derjchschräde de Ead en vom Ommhäawaundle opp äa. 8 En Gott (de Harr) säd tom Soton: Hast dü achtjehaut opp mienem Tjnajcht Hiob? Dan siensjlitje es tjeen Maun oppe Ead, vollkohme en rajchtschaufe, gottesferjchtijch en daut Beese meident. 9 En Soton auntwuad Gott (däm Harrn) en säd: Es daut emmsonst, daut Hiob Gott ferjcht? 10 Hast dü nijch selfst ahm en sien Hüs en aules, waut hee haft, rundomm ennjetünt? Dü hast daut Woatj von siene Henj jesäajent, en sien Äjendoom haft sich emm Laund ütjebreet. 11 Oba stratj eenmol diene Haund üt en taust aules aun, waut hee haft, auf hee sich nijch von die, emm Aunjesejcht, aufsaje woat. 12 Doa säd Gott (de Harr) tom Soton: Tjitj, aules, waut hee haft, es enn diene Haund; bloos no ahm stratj diene Haund nijch üt. En de Soton jintj von Aunjesejcht Gottes (det Harrn) wajch. 13 En daut passead aun eenem Dach, aus siene Säns en siene Dajchta emm easchtjebuarnen Brooda sienem Hüs aute en Wien drunke, 14 doa tjeem een Boote no Hiob en säd: De Rinda pläjde, en de Eseline weide bie ahn, 15 doa folle Sabäa äwa ahn en nehme ahn wajch, en de Tjnajchts brochte see met de schoape Schweate omm; en etj sie doavon jekohme, bloos etj auleen, omm die daut too berejchte. 16 Disa räd noch, doa kaum een aundra en säd: Fia Gottes es vom Himmel jefolle en haft daut Tjlienveeh en de Tjnajchts vebrennt en ahn vetäajd; en etj sie doavon jekohme, bloos etj auleen, omm die daut too berejchte. 17 Disa räd noch, doa kaum een aundra en säd: De Chaldäa ha sich enn dree Gruppe jedeelt en send äwa de Kameele häajefolle en ha ahn wajchjenohme, en de Tjnajchts brochte see met de schoape Schweate omm; en etj sie doavon jekohme, bloos etj auleen, omm die daut too berejchte. 18 Aus disa noch räd, doa kaum een aundra en säd: Diene Säns en diene Dajchta aute en drunke Wien enn äarem easchtjebuarnen Brooda sienem Hüs; 19 en tjitj, een stoatja Wind kaum von jansieds de Wieste häa en stad aun de veea Hüsatje, en daut foll opp de junge Lied, en see storwe; en etj sie doavon jekohme, bloos etj auleen, omm die daut too berejchte. 20 Doa stund Hiob opp en vereet siene Tjleeda en schäad sien Haupt; en hee foll dohl oppe Ead en bäd aun. 21 En hee säd: Noaktijch sie etj üt miene Muttalief jekohme, en noaktijch woa etj doahan tridjgohne; ##(Präd.5,15) Gott (de Harr) haft jejäft, en Gott (de Harr) haft jenohme, de Nome Gottes (det Harrn) es jepriese! 22 Bie disem aulem sindijd Hiob nijch en schreef Gott nuscht Onnrajchtet too.
Kapitel 2 1 En daut passead aun eenem Dach, doa kaume de Säns Gottes, omm sich ver Gott (däm Harrn) too stale; en uck Soton kaum enn äare Medd, omm sich ver Gott (däm Harrn) too stale. 2 En Gott (de Harr) säd tom Soton: Von wuahäa tjeemst dü? En Soton auntwuad Gott (däm Harrn) en säd: Vom Derjchschräde de Ead en vom Ommhäawaundle opp äa. 3 En Gott (de Harr) säd tom Soton: Hast dü achtjehaut opp mienem Tjnajcht Hiob? Dan siensjlitjen es tjeen Maun oppe Ead, vollkohme en rajchtschaufen, gottesferjchtijch en daut Beese meident; en hee helt noch faust aun siene Vollkohmenheit, uck wan dü mie jäajen ahm jereizt hast, ahm ohne Uasoak too veschlinje. 4 En Soton auntwuad Gott (däm Harrn) en säd: Hüt omm Hüt, jo, aules, waut de Mensch haft, jefft hee fe sien Läwe. 5 Oba stratj eenmol diene Haund üt en taust sien Tjarpa en sien Fleesch aun, auf hee sich nijch von die, emm Aunjesejcht, aufsaje woat. 6 En Gott (de Harr) säd tom Soton: Tjitj, hee es enn diene Haund; bloos schoon sien Läwe. 7 En Soton jintj vom Aunjesejcht Gottes (det Harrn) wajch, en hee schluach Hiob met beese Schwäare, von siene Footsole bet too sienem Schädel. 8 En hee nauhm een Schoawel, omm sich doamet too krautze; en hee saut medden enne Ausch. 9 Doa säd sien Wief too ahm: Helst dü noch faust aun diene Vollkohmenheit? Saj die loos von Gott en stoaw! 10 En hee säd too ahr: Dü rädst, aus eene Toorijche räd. Wie selle daut Goode von Gott aunnehme, en daut Beese sell wie nijch uck aunnehme? Bie disem aulem sindijd Hiob nijch met siene Leppe. 11 En de dree Frind Hiobs heade aul dit Onnjletj, daut äwa ahm jekohme wea; en see kaume, een jiedra üt sienem Uat: Elifas, de Temanita, en Bildad, de Schuchita, en Zophar, de Naamathita; en see beräde sich meteenaunda too kohme, omm ahm äa Metlied too bewiese en ahm too treeste. 12 En von wiet hoowe see äare Uage en ertjande ahm nijch; doa erhoowe see äare Stemm en hielde, en see vereete een jiedra siene Tjleeda en streide Stoff vom himmelhäa opp äare Heipta. 13 En see saute met ahm oppe Ead säwen Doag en säwen Nachte lang; en tjeena räd een Wuat too ahm, dan see sache, daut siene Weedoag sea groot weare.
Kapitel 3 1 Nodäm deed Hiob sien Mül opp en veflucht sienen Dach. 2 En Hiob auntwuad en säd: 3 Daut veschwinj de Dach, aun däm etj jebuare word, en de Nacht, dee doa säd: Een Jung es emfange! 4 Jan Dach es Diestaness! Gott von doa boowe froagt nijch no ahm, en de Lijchtglaunss schient nijch äwa am! 5 Diestaness en Doodesschaute muchte ahm ennleese, Woltje loagre äwa ahm, daut schratje ahm Doagesvedunkelung! 6 Jane Nacht, Dunkel jript ahr; see freit sich nijch unja de Joahresdoag, enn de Zohl de Moonate tjeemt see nijch! 7 Tjitj, jane Nacht es onnfruchtboa, daut tjemt tjeen Jubel enn ahr enenn! 8 Vewensche muchte ahr de Doagesveflucha, dee emmstaund send, däm Lewiatan too reize! 9 Diesta send de Stearns enn äarem Schemma; see hope opp Lijcht, en doa es tjeent; en see seehne nijch äare Lost aun de Wimpasch de Morjeroote! 10 Dan see haft de Däa von miene Muttaschoot nijch veschlohte en Elend nijch veborje ver miene Uage. 11 Wuaromm storf etj nijch vom Muttalief aun, kaum üt de Schoot väa en vejintj? 12 Wuaromm kaume mie de Tjnee entjäajen, en wuatoo de Broste, dee etj suach? 13 Dan nü wudd etj lidje en wea rühijch, etj wudd schlope: Dan haud etj Rü, 14 met Tjeenijche en Rotjäwa de Ead, dee sich Graufkomasch büe, 15 oda met Ferschte, dee Gold haude, dee äare Hiesa met Selwa felle; 16 oda, aus eene vestoakne väljeburt, wea etj nijch doa, aus Tjinja, dee daut Lijcht nijch jeseehne ha. 17 Doa lohte de Gottloose auf vom Toobe, en doa rühe de Meedjewordne aun Krauft, 18 rühe de Jefangne aulatoop, en heare nijch däm Bedrenja siene Stemm. 19 De Tjliene en de Groote, doa send see jlitj, en de Tjnajcht es frie von sienem Harr. 20 Wuaromm jefft hee däm Elenden Lijcht, en dän Läwe, dee enne Seele vebettat send; 21 dee opp däm Doot lüare, en hee es nijch doa, en dee no ahm growe, mea aus no vestoaknem Schauts; 22 dee sich bet tom Jubel freie, Freid ha, wan see daut Grauf finje; 23 däm Maun, däm sien Wajch veborje es, en däm Gott rundomm ennjeschlohte haft? 24 Dan soo aus mien Broot tjeemt mien Sefze, en aus Wota vejit sich mien Jestän. 25 Dan etj ferjcht eenen Schratj, en hee traft mie, en ver däm etj mie änjst, daut kaum äwa mie. 26 Etj wea nijch rühijch, en etj erhoold mie nijch en rühd nijch, doa kaum daut Toobe.
Kapitel 4 1 En Elifas, de Temanita, auntwuad en säd: 2 Wan man vesätjt een Wuat aun die too rejchte, woat daut die vedrisslijch moake? Doch de Wead tridjtohoole, wea kaun daut? 3 Tjitj, dü hast väle trajchtjewäse, en ennjeschlopne Henj hast dü jestoatjt; 4 däm Twiewelnden rejchte diene Wead opp, en sintjende Tjnee hast dü faust jemoakt. 5 Doch nü tjeemt daut aun die, en daut moakt die vedrisslijch; daut errätjt die, en dü best bedretjt. 6 Es nijch diene Gottesferjcht dien Toovetrüe, de Vollkohmenheit diene Wäaj diene Hopninj? 7 Jedentj doch: Wäa es aus Onnschuldja ommjekohme, en woa send Rajchtschaufne vetiljt worde? 8 Soo aus etj daut jeseehne ha: Dee Onnheil pläje en Onnjletj seie, arnte daut. 9 Derjch däm Odem Gottes kohme see omm, en derjch däm Frodem üt siene Näs vegohne see. 10 Daut Brelle de Leiws en de brellende Stemm send stell jeworde, en de Täne de junge Leiws send ütjebroake; 11 de Leiw tjemt üt Mangel aun Raup, en de Junge de Leiwin woare vestreit. 12 En no mie tjeem een heimlijchet Wuat, en mien Uah venaum een Fuschle doavon. 13 Enn Jedanke, dee de Nacht Jesejchta väakohme, wan deepa Schlop de Mensche befält, 14 tjeem Schratj äwa mie en Bäbe, en aule miene Knoakes scheddade derjch; 15 en een Jeist trock ver mienem Aunjesejcht vebie, daut Hoa opp mienem Lief stald sich opp. 16 Daut stund doa, en etj ertjand sien Aunjesejcht nijch; een Bild wea ver miene Uage, een Jerüzh en eene Stemm head etj: 17 Sull een Mensch jerajchta senne aus Gott, oda een Maun reina aus dee ahm jemoakt haft? 18 Tjitj, opp siene Tjnajchts vetrüt hee nijch, en siene Enjel lajcht hee Errtum too Laust: 19 Wooväl mea dän, dee enn Leemhiesa wohne, dän äa Grund emm Stoff es! Aus Motte woare see veklunjt. 20 Von Zemorjess bet Oppenowend woare see veschmatat; ohne daut man ahn beacht, see kohme opp eewijch omm. 21 Es daut nijch soo? Woat äa Zeltstrang aun ahn wajchjeräte, soo stoawe see, en nijch enn Weissheit.
Kapitel 5 1 Roop doch, auf eena doa es, dee die auntwuat! En aun woonem de Heilje wellst dü die wende? 2 Dan däm Noa warjd de Jrim auf, en däm Eenfeltje moakt de Iewa doot. 3 Etj, etj sach däm Noa Wartle schlohne, en sooboold vewenscht etj siene Wohninj. 4 Siene Tjinja bliewe wiet auf vom Jletj; en see worde emm Dooa veklunjt, en tjeen Rada wea doa. 5 Siene Arnte woat de Hungaja äte, en bet üt de Hachelhatje nauhm hee ahn wajch; en no äarem Vemäje schnaupe de Darschtje. 6 Dan nijch üt däm Stoff jeit tjeen Onnheil väa, en Liede wausst nijch üt däm Acka; 7 sonda de Mensch es tom Liede jebuare, aus de Fiafunke sich opphäwe biem fläje. 8 Oba etj wudd Gott sätje en Gott miene Sach doalaje, 9 dee Grootet en Onnerforschtet deit, Wunda ohne Zohl; 10 dee Räajen opp de gaunse Ead jefft, en Wota schetjt opp daut gaunse Ackalaund; 11 omm de Läaje enn de Huage too sate, en Trüarnde stiee opp tom Jletj. 12 Dee toonijcht moakt de Aunschläj de Lestje, en äare Henj feahre däm Plon nijch üt; 13 dee de Weise jript enn äare Lest, en de Rot de Vedreide äwaschleit sich. 14 Aum Dach steete see opp Diestaness, en aum Meddach tauste see aus de Nacht. 15 En hee rad von Schweat, von äarem Mül, en üt de Haund de Stoatje däm Elenden. 16 Soo woat däm Oamen Hopninj, en de Onnjerajchtijchtjeit veschlit äa Mül. 17 Tjitj, jletjseelijch de Mensch, däm Gott stroft! Dan soo vesteet nijch de Zijchtjung vom Aulmajchtjen. 18 Dan hee vewundet en vebinjt, hee veschleit, en siene Henj heele. 19 Enn sass Bedrenjnise woat hee die rade, en enn säwen woat die tjeen Iebel auntauste. 20 Enn Hungaschnoot erleest hee die vom Doot, en emm Tjrijch von de Jewault, vom Schweat. 21 Fe de Tung de Jeissel woascht dü veschoont senne, en dü woascht die nijch ferjchte ver de Vewiestung, wan dee tjemt. 22 Äwa de Vewiestung en Hunga woascht dü lache, en fe de Tiere de Ead woascht dü die nijch ferjchte; 23 dan dien Bunt woat met de Steena oppem Feld senne, en de Tiere oppem Feld woare met die Fräd habe. 24 En dü woascht erfoahre, daut dien Zelt enn Fräd es, en dü diene Wohninj betjitjst, soo woat die nuscht fäle; 25 en dü woascht erfoahre, daut dien Some groot senne woat, en diene Auflaja aus daut Krüt oppe Ead. 26 Dü woascht bejenj enn daut Grauf kohme, aus de Goawe too siene Tiet ennjebrocht woare. 27 Tjitj, daut ha wie erforscht, soo es daut; hea daut, en dü, moatj die daut!
Kapitel 6 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 O daut mienem Kumma doch jewoage wort, en aul mien Kumma opp de Wäajerie lach! 3 Dan nü wudd daut schwanda senne aus daut Saund aum Mäa; doaromm send miene Wead onnbedocht. 4 Dan däm Aulmajchtjen siene Feilasch send enn mie, äa Jeft drenjt mienem Jeist; de Schratj Gottes stalt sich de Räj no jäajen mie opp. 5 Schrijcht een Wildäsel biem Grauss grose, oda brellt een Rind bie sienem Fooda? 6 Kaun Flauet ohne Solt jejäte? Oda es Jeschmack emm Eiwitt? 7 Waut miene Seel sich weat auntoreare, daut es mie aus ne äatjelje Speise. 8 O daut sich doch mien Bedde erfällt, en Gott mie no mienem velange jefft, 9 daut et Gott jefoll, mie too vemohle, daut hee siene Haund loosmuak en mie venijcht! 10 Soo wudd noch mien Troost senne, en etj wudd mie freie enn schoonungsloose Pien, daut etj de Wead de Heilje nijch veloage ha. 11 Waut es miene Krauft, daut etj bestoh, en waut mien Enj, daut etj jeduldijch senne sull? 12 Es Krauft de Steena miene Krauft, oda es mien Fleesch von Koppa? 13 Es daut nijch aulsoo, daut tjeene Help enn mie, en jiedre Krauft üt mie vedräwe es? 14 Däm Vezoagden traft Metlied von siene Frind, sonst woat hee de Ferjcht det Aulmajchtjen velohte. 15 Miene Breeda ha sich faulsch erwesse aus een faulenda Bach, aus daut Bad de wille Streem, dee doahan rane, 16 dee trieb von Ies send, enn dee sich de Schnee vestatjt. 17 Too Tiet, wan see oppjewoamt woare, veschwinje see; wan daut heet woat, send see von äare Städ veschwunge. 18 Daut schlenje sich de Stiej opp äarem Wajch, tratje ennopp vedonste sich enne Sonn en veleare sich. 19 Daut tjitje de Karawane Temas han, dee Reiseziej Scheba hopte opp ahn: 20 see woare beschämt, wiel see opp ahn vetrüe haude, see tjeeme han en worde too Schaunde. 21 Dan nü send jie too nuscht jeworde; jie seehne een Schratje en ferjcht junt. 22 Ha jie irjendwaut jesajcht: Jefft mie, en moakt mie een Jeschentj von junem Vemäje; 23 en moakt mie frie üt de Haund de Jewault doonende? 24 Beleaht mie, en etj well stell senne; en jefft mie too ertjane, wuaraun etj jeerrt ha. 25 Woo wirtjsaum send rajchte Wead! Oba waut stroft de Dodel, dee von junt tjeemt? 26 Dentjt jie Wead too strofe? Fe däm Wind send doch de Wead von eenem Vetwiewelnden! 27 Soogoa de Weis wudd jie äwafaule, en äwa junem Frind eenen Haundel aufschlüte. 28 En nü, loht daut junt jefaule, opp mie hantotjitje: Junt emm Aunjesejcht woa etj nijch läaje. 29 Dreit doch omm, daut passeat tjeen Onnjletj; jo, dreit noch omm, daut haundel sich omm miene Jerajchtijchtjeit! 30 Es Onnrajcht opp miene Tung? Oda sull mien Mülbän Fräfelhauftet nijch unjascheide?
Kapitel 7 1 Haft de Mensch nijch eenen hoaden Deenst oppe Ead, en send siene Doag nijch aus de Doag von eenem Doagesleehna? 2 Aus een Tjnajcht, dee sich no däm Schaute bangt, en aus een Doagesleehna, dee opp sien Loon lüat, 3 soo send mie de Mon de Entteischung jeworde, en Nachte de Mäj mie toojedeelt. 4 Wan etj mie dohllaj, soo saj etj: Wanea woa etj oppstohne? En de Owent tratj sich han, en etj woa daut Ommhäadreie emm Bad saut bet Zemorjess. 5 Mien Fleesch es betjleet met Warm en Eadtjarscht, miene Hüt tratjt sich toop en tjitat. 6 Miene Doag gohne schwinda doahan aus een Wäwschepp, en veschwinjt ohne Hopninj. 7 Jedentj, daut mien Läwe een Frodem es! Mien Uag woat daut Jletj nijch wadaseehne. 8 Mie woat nijch mea seehne daut Uag daut mie jeseehne; rejcht diene Uage opp mie, soo sie etj nijch mea. 9 De Woltj veschwinjt en foaht doahan; wäa enn däm Scheol rauffoaht, tjeemt nijch wada nehejcht. 10 Hee tjeemt nijch mea tridj no sienem Hüs, en siene Städ ertjant ahm nijch mea. 11 Soo well uck etj mien Mül nijch tridjhoole, well räde enn Bedrenjnis enn mienem Jeist, well kloage enn de Bettatjeit enn miene Seel. 12 Sie etj een Mäa, oda een Onnjedeit emm Mäa, daut dü een Wajchta jäajen mie oppstallst? 13 Wan etj saj: Treeste woat mie mien Bad, mien Loaga woat miene Kloage droage halpe, 14 soo vefeahscht dü mie met diene Dreem, en derjch Jesejchta änjst dü mie, 15 soo daut miene Seel vestetje väatratjt, leewa däm Doot wält aus mien aufjemoagata Lief. 16 Etj veacht daut – etj woa nijch eewijch läwe: Loht auf von mie! Dan een Frodem send miene Doag. 17 Waut es de Mensch, daut dü ahm huaghelst, en daut dü dienen Senn opp ahm rejchst, 18 en dü die jieda Morje omm ahm tjemmascht, en jiedre Uagebletje ahm proowst? 19 Woo lang wellst dü noch opp mie tjitje, von mie nijch auflohte, bet etj mien Tjwiel veschluck? 20 Ha etj jesindijcht, waut deed etj die aun, dü Beobachta de Mensche? Wuaromm hast dü mie tom Zielpunkt jesat, daut etj mie selfst too Laust jeworde sie? 21 En wuaromm vejeffst dü nijch miene Äwaträdunge en latst nijch vebiegohne miene Onnjerajchtijchtjeit? Dan nü woa etj mie emm Stoff laje, en dü seatjst no mie, soo sie etj nijch mea.
Kapitel 8 1 En Bildad, de Schuchita, auntwuad en säd: 2 Woo lang wellst dü soowaut räde, en selle de Wead enn dienem Mül jewaultja Wind senne? 3 Woat Gott daut Rajcht bäaje, oda woat de Aulmajchtja de Jerajchtijchtjeit bäaje? 4 Wan diene Tjinja jäajen ahm jesindijcht ha, soo jeef hee ahn äare Äwaträdunge preiss. 5 Wan dü Gott iewrijch seatjst en däm Aulmajchtjen omm Jnod beddst, 6 wan dü rein en rajchtschaufen best, jo, dan woat hee too diene Gonst oppwatje en wada häastale de Wohninj von diene Jerajchtijchtjeit; 7 en dien Aunfang woat jerinj erschiene, oba dien Enj sea groot woare. 8 Dan befroag doch daut fräjoahsche Jeschlajcht, en rejcht dien Senn opp daut, waut äare Vodasch erforscht ha. 9 (Dan wie send von jistre en weete nuscht, dan een Schaute send onse Doag oppe Ead.) 10 Woare jane die nijch beleahre, die saje, en Wead üt äarem Hoat väabrinje? 11 Wausst Papiaschelp huag, wua tjeen Somp es? Wausst Riegrauss huag ohne Wota? 12 Noch es daut aum Jreene, en woat nijch aufjeschnäde, soo vedräjcht daut ver aulem Grauss. 13 Aulsoo send de Stiej aula, dee Gott vejäte; en de Gottloose äare Hopninj vejeit. 14 Sien vetrüe woat aufjeschnäde, en siene Hopninj es een Spannwäw. 15 Hee stett sich opp sien Hüs, en daut helt nijch staunt; hee helt sich doaraun faust, en daut blift nijch stohne. 16 Sauftijch es hee enn de Sonn, en siene Auflaja breede sich üt äwa sienen Goade häa; 17 äwa Steenhüpes veflajchte sich siene Wartle, hee sitt de Wohninj de Steena; 18 wan hee [Gott] ahm von siene Städ wajchrit, soo velijcht see ahm: „Etj ha die niemools jeseehne!“ 19 Tjitj, daut es de Freid opp sienem Wajch; en üt däm Stoff woare aundre wausse. 20 Tjitj, Gott woat dän Vollkohmnen nijch veschmiete, en de Iebel doonende foot hee nijch aunne Haund. 21 Wan hee dien Mül met Lache fäle woat en diene Leppe met Jubel'Schaul, 22 woare diene Haussa betjleet woare met Schaund, en daut Zelt de Gottloose woat nijch mea senne.
Kapitel 9 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Jewess, etj weet, daut et aulsoo es; en woo kunn een Mensch jerajcht senne ver Gott? 3 Wan hee Lost haft, met ahm too striede, soo kaun hee ahm opp dusent Froage nijch eene auntwuade. 4 Hee es weiss von Hoate en stoatj aun Krauft: wäa sich jäajen ahm vehoat haft en es onnvetäajt jebläwe? 5 Dee Boaj vesat, ea see daut moatje, hee, dee ahn tridjdreit enn sienem Zorn; 6 dee de Ead von äare Städ bäbent moakt, en äare Stendasch zettre; 7 dee de Sonn befeelt, en see jeit nijch opp, en dee de Stearn vesäajelt; 8 dee de Himmel ütstratjt, hee auleen, en ommhäajeit äwa de Mäareswalle; 9 dee däm grooten Boa jemoakt haft, däm Orion en daut Säwenjestärn en de Siedlijchen Stearnhimmel; 10 dee Grootet deit, daut es nijch too erforsche, en Wundawoatje, daut see nijch too tale send. 11 Tjitj, hee jeit aun mie vebie, en etj seeh ahm nijch, en hee tratjt vebie, en etj moatj ahm nijch. 12 Tjitj, hee roopt wajch, en wäa well ahm wäare? Wäa woat too ahm saje: Waut deist dü? 13 Gott dreit sienen Zorn nijch auf, unja ahm buage sich de Halpa Rahab. 14 Woo väl weinja kunn etj ahm auntwuade, miene Wead wäle ahm jäajenäwa! 15 Dee etj, wan etj jerajcht wea, nijch auntwuade kunn – omm Jnod wudd etj bedde too mienem Rejchta. 16 Wan etj roope wudd, en hee mie auntwuade, etj wudd nijch jleewe, daut hee miene Stemm jeheea schentje wudd; 17 hee, dee mie vemohlt derjch eenen Stormwada, en miene Wunde vemeat ohne Uasoak; 18 hee erlaubt mie nijch, Odem too hoole, dan hee moakt mie met Bettatjeit saut. 19 Wan daut oppe Krauft de Stoatje auntjeemt, soo sajcht hee: „Tjitj hia!“ En wan opp Rajcht: „Wäa well mie ennlode?“ 20 Wan etj uck jerajcht wea, soo wudd mien Mül mie doch vedaume; wea etj vollkohme, soo wudd hee mie fe vetjeat ertjläare. 21 Wea etj vollkohme, soo wudd etj mie selfst nijch tjanne, etj wudd mien Läwe veachte! 22 Doaromm saj etj: Däm Vollkohmnen en däm Gottloosen woat hee venijcht. 23 Wan de Jeissel platzlijch dootmoakt, soo spott hee daut vezoage de Onnschuldje. 24 De Ead es enne Henj de Gottloose jejäft, daut Aunjesejcht äare Rejchta vestatjt hee. – Wan hee daut nijch es, wäa aundasch? 25 En miene Doag spoode sich schwinda doahan aus eena dee doa rant, see send wajchjerant, seehne daut Jletj nijch. 26 See tratje vebie aus Ruaschepp, aus een Odla, dee sich opp Fross raufschmit. 27 Wan etj saj: Etj well miene Kloag vejäte, well mien Aunjesejcht foahre lohte en mie oppmuntre, 28 soo änjst etj mie fe aule miene Weedoag; etj weet, daut dü mie nijch fe schultloos hoole woascht. 29 Etj mott een Gottloosa senne; wuatoo saul etj mie dan nutzloos aufmäje? 30 Wan etj mie met Schnee wausch en miene Henj met Lüag reinje, 31 uck dan woascht dü mie enn de Kühl ducke, en miene eajne Tjleeda wudde mie äatjle. 32 Dan hee es nijch een Maun aus etj, daut etj ahm auntwuade, daut wie meteenaunda ver däm Jerejcht gohne kunne. 33 Daut jefft tweschen ons tjeenen Spellvemedla, daut hee siene Haund opp ons beid lajcht. 34 Hee deit siene Wäd von mie wajch, en sien Schratj änjst mie nijch: 35 Soo well etj räde en ahm nijch ferjchte; dan doatoo ha etj tjeen Grunt.
Kapitel 10 1 Miene Seel äatjelt mien Läwe; etj well miene Kloag enn mie frie Bohn lohte, well räde enn de Bettatjeit miene Seel. 2 Etj well too Gott saje: Vedaum mie nijch! Loht mie weete, wuaäwa dü met mie rejchst. 3 Jefällt die daut, daut dü bedretjst, daut dü de Oabeit von diene Henj veschmitst en äwa däm Rot de Gottloose dien Lijcht dache latst? 4 Hast dü Uage von Fleesch, oda sittst dü, aus een Mensch sitt? 5 Send diene Doag aus de Doag von eenem Mensch, oda diene Joahre aus de Doag von eenem Maun, 6 daut dü no miene Onnjerajchtijchtjeit sätjst en no miene Sind forschst, 7 doa dü doch weetst, daut etj nijch schuldijch sie, en daut tjeena es, dee üt diene Haund rad? 8 Diene Henj ha mie gauns jemoakt en mie rundomm jeschaufe, en dü veschlinjst mie! 9 Jedentj doch, daut dü mie aus Leem jemoakt hast – en nom Stoff wellst dü mie tridjgohne lohte! 10 Hast dü mie nijch hanjegohte aus Maltj, en aus Tjees mie jeronne lohte? 11 Met Hüt en Fleesch hast dü mie betjleet, en met Knoakes en Sähne mie derjchjeflochte. 12 Läwe en Jnod hast dü mie erwesse, en diene Väasorj bewoat mienen Jeist. 13 Doch soowaut haudst dü enn dienem Hoate; etj weet, daut dü dit emm Senn haudst: 14 Wan etj sindijd, soo woascht dü mie beobachte, en von miene Schuld mie nijch friespräatje. 15 Wan etj schuldijch wea, wee mie! En wea etj jerajcht, soo durf etj mien Haupt nijch erhäwe, saut jeworde von Schaund en mien Elend seehnent. 16 En rejcht sich daut nehejcht, aus een Leiw woascht dü mie joage, en emma wada diene Wundakrauft aun mie erwiese. 17 Dü woascht diene Zeije mie jäajenäwa stale en dien Zorn jäajen mie vemeare, emmawada fresche Häaschoa jäajen mie oppbeede. 18 Wuaromm hast dü mie üt däm Muttalief väakohme lohte? Etj wea jestorwe, en tjeen Uag haud mie seehne sulle! 19 Aus wan etj nijch jewäse wea, soo haud etj senne sullt, vom Muttalief nom Grauf jedroagt worde! 20 Send miene Doag nijch weinijch? Loht auf, drei die von mie, daut etj mie een bät oppmunta, 21 ea etj hangoh (en nijch wadakohm) enn daut Laund de Diestaness en daut Doodesschaute, 22 enn daut Laund, diesta aus daut Dunkel, daut Laund de Doodesschaute en de Onnordninj, en woa daut Dachwoare soo aus daut Dunkle es!
Kapitel 11 1 En Zophar, de Naamathita, auntwuad en säd: 2 Sulle de Menj de Wead nijch beauntwuat woare, oda sull een Schwautsa rajcht habe? 3 Sull dien Jeräd de Lied tom stellsenne brinje, daut dü spotte saulst, en tjeena die beschäme, 4 daut dü saje saulst: Miene Leah es rein, en etj sie rein enn diene Uage? 5 Oba mucht Gott doch räde en siene Leppe jäajen die opmoake, 6 en die kunddohne de Jeheemnisse de Weissheit, daut see daut Dobbelde aun Wertjlijchtjeit es! Dan musst dü ertjane, daut Gott die väl von diene Schult vejat. 7 Kaunst dü de Deepheit Gottes errätje, oda daut Wäsen vom Aulmajchtjen erjrinde? 8 Himmelhuag send see – waut kaunst dü doone? Deepa aus de Scheol – waut kaunst dü weete? 9 Lenja aus de Ead es äare Moht en breeda aus daut Mäa. 10 Wan hee vebietratjt en jefange nähmt en tom Jerejcht vesaumlt, wäa well ahm dan hindre? 11 Dan hee tjannt de faulsche Lied; en hee sitt Fräfel, ohne daut hee too jäwe bruckt. 12 Uck een holla Kopp jewennt Vestaund, uck aus een Wildäsel'Falm aus Mensch jebuare woat. 13 Wan dü dien Hoat rejchte woascht en diene Henj no ahm ütstratjst, – 14 wan Fräfel enn diene Haund es, soo doo daut wajch, en loht nijch Onnrajcht enn diene Zelte wohne, 15 jo, dan woascht dü dien Aunjesejcht Fälaloos opphäwe, en woascht faust senne en die nijch ferjchte. 16 Dan dü woascht de Mäj vejäte, woascht aun ahn dentje – aus aun äwaranendet Wota; 17 en dacha aus de Meddach woat dien Läwe entstohne; mucht daut Diesta senne – aus de Morje woat daut woare. 18 En dü woascht Vetrüe foote, wiel daut Hopninj jefft; en dü woascht die ommhäatjitje, enn Sejchaheit die dohllaje. 19 En dü woascht die loagre, en tjeena woat die oppschratje; en fäle woare diene Gonst sätje. 20 Oba de Gottloose Uage woare veschmachte; en jiedre Tooflucht es ahn veloare, en äare Hopninj es daut Ütpüste de Seel. Kapitel 12 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Woahrhauft, jie send de Lied, en met junt woat de Weissheit ütstoawe! 3 Uck etj ha Vestaund aus jie; etj sie nijch jerinja aus jie; en wäa wisst nijch dautselje? 4 Etj mott eena senne, dee sienem Frind tom Spott es, dee too Gott roopt, en hee auntwuat ahm; de Jerajchta, Vollkohmna es tom Spott! 5 Däm Onnjletj folje Veachtung no de Jedanke de Sorjloose; see es reed fe dee, dee met däm Foot wanke. 6 De Zelte de Vewiesta send enn Rü, en Sejchaheit es fe dee, dee Gott reize, fe dän, dee Gott enn siene Haund feahre. ##(Hab.1,11) 7 Oba froag doch daut Veeh, en daut woat die leahre; en de Fäajel unjrem Himmel, en daut woat die kunddohne; 8 oda räd too de Ead, en see woat die leahre; en de Fesch emm Mäa woare die daut vetale. 9 Wäa ertjant nijch aun disem aulem, daut de Haund Gottes (det Harrn) soowaut jemoakt haft, 10 enn däm siene Haund de Seele von aulem Läwendjen es en de Jeist von aulem menschlijchen Fleesch es. 11 Saul nijch daut Uah de Wead priefe, aus de Mülbän fe sich de Speise schmatjt? 12 Bie de Jreisse es Weissheit, en Ennsejcht bie huagem Ella. 13 Bie ahm es Weissheit en Macht, sind es Rot en Ennsejcht. 14 Tjitj, hee rit dohl, en daut woat nijch wada jebüt; hee schlit äwa eenem too, en daut woat nijch opjemoakt. 15 Tjitj, hee helt de Wotasch opp, en see dräje üt; en hee lat ahn loos, en see fäaje daut Laund omm. 16 Bie ahm es Krauft en vollkohmnet Weete; siene send de Errende en de Errefeahrende. 17 Hee feaht Rotjäwa beraupt wajch, en Rejchta moakt hee too Noare. 18 Hee leest de Harschoft de Tjeenije opp, en schlenjt eene Fassel omm äare Lende. 19 Hee feaht Priesta beraupt wajch, en Fauststohnende schmit hee omm. 20 Toovelohtje tratjt hee de Sproak tridj, en Oole nehmt hee daut Uadeel. 21 Veachtung schedd hee oppe Ead, en däm Jirtel de Stoatje moakt hee schlaup. 22 Daut Deepe üt de Diestaness datjt hee op, en Doodesschaute tratjt hee väa aun daut Lijcht. 23 Hee vejratat Natsjoone, en hee venijcht ahn; hee breet Natsjoone üt, en hee feaht ahn wajch. 24 Hee nehmt vonne Heipta de Veltja de Ead däm Vestaund, en lat ahn ommhäa erre enne Wieste ohne Wajch; 25 see tauste enn de Diestaness, wua tjeen Lijcht es, en hee moakt ahn ommhäa errent aus eenem Bedrunknen.
Kapitel 13 1 Tjitj, daut aules haft mien Uag jeseehne, mien Uah jeheat en sich jemoatjt. 2 Soo väl jie weete, weet uck etj; etj sie nijch jerinja aus jie. 3 Doch tom Aulmajchtjen well etj räde, en ver Gott mie too rajchtfoadje wensch etj; 4 jie doajäjen send Läajna, nuschtje Doktasch, jie aula! 5 O daut jie doch stell weare! Daut wudd junt too Weissheit jeräatjent. 6 Heat doch miene Rajchtfoadijung, en heat opp de Bewiesjrind miene Leppe! 7 Well jie fe Gott Onnrajcht räde, en ver ahm Läajes räde? 8 Well jie ver ahm Partie ennnähme? Oda well jie ver Gott rejchte? 9 Es daut goot fe junt, daut hee junt erforscht? Oda woa jie ahm teische, aus man eenem Mensch teischt? 10 Strofe woat hee junt, wan jie emm Jeheemen de Persoon aunseehne. 11 Woat nijch siene Huagheit junt erschratje, en sien Schratj opp junt faule? 12 June Dentjsprüjche send Sprüjche von Ausch, june Schutzwäa erwiest sich aus Schutzwäa von Leem. 13 Siet stell, loht mie, en etj well räde, waut äwa mie uck kohme mucht. 14 Wuaromm sull etj mien Fleesch tweschen miene Täne nehme, en mien Läwe miene Haund aunvetrüe? 15 Tjitj, moakt hee mie doot, etj woa opp ahm hope, bloos etj well miene Wäaj ver sienem Aunjesejcht rajchtfoadje. 16 Uck daut woat mie too Radinj senne, daut een Ruchloosa nijch ver sien Aunjesejcht kohme doaf. 17 Heat, heat miene räd, en miene Ertjläarung drinjt enn june Uahre! 18 Tjitj doch, etj ha de Rajchtsach reedjemoakt! Etj weet, daut etj rajcht behoole woa. 19 Wäa es daut, dee met mie rejchte kaun? Denn dan wull etj stellsenne en vegohne. 20 Bloos tweeatlei doo mie nijch; dan woa etj mie nijch ver dienem Aunjesejcht vestäatje. 21 Diene Haund nehm von mie wajch, en dien Schratj änjst mie nijch. 22 Dan soo roop, en etj well auntwuade, oda etj well räde, en dü auntwuad mie. 23 Woo väl Misdode en Sinde ha etj? Loht mie miene Äwaträdunge en miene Sinde weete! 24 Wuaromm vestatjst dü dien Aunjesejcht, en helst mie fe dienen Fiend? 25 Wellst dü een looset Blaut wajch schratje, en de dräje Stoppel vefolje? 26 Dan Bätret vehenjst dü äwa mie, en latst mie de Misdod miene Jügend oawe; 27 en miene Feet lajst dü emm Stock, en beobachst aule miene Stiej, dü jrenzt die miene Footsohle enn; 28 doa etj doch vefaul aus Vefülnet, aus een Tjleet, daut de Mott vefräte haft.
Kapitel 14 1 De Mensch, vom Wief jebuare, es kort aun Doag en met Onnrüh saut jemoakt. 2 Aus eene Bloom tjeemt hee väa en vewaltjt; en hee rant aus de Schaute en haft tjeen Bestaund. 3 Dan noch hast dü diene Uage op, en feahscht mie met die emm Jerejcht! 4 Woo kunn een Reina üt eenem Onnreinen kohme? Nijch een eensja! 5 Dan wan siene Doag bestemmt send, de Zohl siene Monde bie die send, wan dü ahm de Jrenze jesat hast, dee hee nijch äwaschräde doaf, 6 soo tjitj von ahm wajch, daut hee Rü haft, bet hee aus een Doagesleehna sienen Dach vollbrinjt. 7 Dan fe däm Boom jeft daut Hopninj: woat hee aufjehackt, soo schleit hee wada üt, en siene Auflaja heare nijch opp. 8 Wan siene Wartle enne Ead ella woare, en sien Staum emm Stoff stowt: 9 vom Wotajeruch lat hee wada üt en drift Asta aus een fresch Jeplaunta. 10 Oba de Maun stoawt en lijcht doa; en de Mensch veschwinjt, en woa es hee? 11 Daut verane de Wota üt däm Mäa, en de Fluss dräjt üt enn en veschwinjt: 12 Soo lajcht de Mensch sich han en steit nijch wada opp; bet de Himmel nijch mea send, watje see nijch opp en woare nijch oppjewatjt üt äarem Schlop. 13 O daut dü mie enn däm Scheol vestoppst, mie bedatjst, bet sich dien Zorn aufdreit, mie eene bestemmte Tiet sattst en dan aun mie dentjst! 14 (Wan een Maun stoawt, woat hee wada läwe?) Aule Doag von miene Deensttiet wull etj üthoole, bet miene Opleesung tjeemt! 15 Dü wuddst roope, en etj wudd die auntwuade; dü wuddst die bange no däm Woatj von diene Henj. 16 Dan nü talst dü miene Schräd; woakst dü nijch äwa miene Sinde? 17 Miene Äwaträdung es vesäajelt enn een Bunt, en too miene Misdod hast dü doatoo jedohne. 18 En doch, een Boajch fält enn, vefellt, en een Fels jeit von siene Städ; 19 Wota veriewe de Steena, äare Streem schwame däm Stoff de Ead wajch; oba dü moakst de Hopninj de Mensche toonijcht. 20 Fe emma äwawaultijst dü ahm, en hee jeit doahan; sien Aunjesejcht veendat, schetjst dü ahm wajch. 21 Siene Tjinja kohme too Ea, en hee weet daut nijch; en see woare jerinj, en hee acht nijch opp ahn. 22 Bloos omm ahm selfst – haft Weedoag sien Fleesch, en bloos omm ahm selfst – haft Trüha siene Seel.
Kapitel 15 1 En Elifas, de Temanita, auntwuad en säd: 2 Woat een Weisa windje Ertjantnis auntwuade, en woat hee sien Enneret met Oostwind felle, 3 striedent met Räde, dee nuscht duage, en met Wead, dee ahm nuscht nutzte? 4 Jo, dü venijchst de Gottesferjcht en moakst kort de Aundacht ver Gott. 5 Dan diene Onnjerajchtijchtjeit beleaht dien Mül, en dü wälst de lestje Sproak. 6 Dien Mül vedaumt die,en nijch etj; en diene Leppe zeije jäajen die. 7 Best dü de easchta Mensch jebuare, en ver de Aunboaj dü jebuare? 8 Hast dü emm Gottes Rot toojeheat, en de Weissheit aun die jeräte? 9 Waut weetst dü, daut wie nijch wisste, waut vesteist dü, daut ons nijch bekaunt wea? 10 Unja ons send uck Oole, uck Jreisse, ritja aun Doag aus dien Voda. 11 Send die de Troost Gottes too weinijch, en een saunftet Wuat aun die too jerinj? 12 Waut rit dien Hoat die han, en waut plintjre diene Uage, 13 daut dü dien Schnüwe jäajen Gott dreist, en Räd väakohme latst üt dienem Mül? 14 Waut es de Mensch, daut hee rein senne sull, en dee vom Wief Jebuarna, daut hee jerajcht wea? 15 Tjitj, opp siene Heilje vetrüt hee nijch, en de Himmel send nijch rein enn siene Uage: 16 wooväl weinja de Oppscheislijcha en Vedorwna, dee Maun, dee Onnrajcht drintjt aus Wota! 17 Etj wel die daut berejchte, hea mie too; en waut etj jeseehne, well etj vetale, 18 waut de Weise vetjindje en nijch tridjjehoole ha von äare Vodasch häa, – 19 ahn auleen wea daut Laund äwajäft, en tjeen Framda trock derjch äare Medd. 20 Aule siene Doag woat de Gottloosa jetjwält, en eene tjliene Zohl aun Joahre es däm Jewault doonendem bestemmt. 21 De Stemm vom Schratj es enn siene Uahre, enn Fräd tjeemt de Vewiesta äwa ahm; 22 hee jleewt nijch aun een Tridjkohme üt de Diestaness, en hee es ütjewält fe daut Schweat. 23 Hee jeit ommhäa no Broot – woa es daut too finje? Hee weet, daut fe ahm een Dach de Diestaness reedjemoakt es. 24 Angst en Bedrenjnis änjste ahm, see äwawaultje ahm aus een Tjeenijch, dee reed moakt tom aunjriepe. 25 Wiel hee siene Haund jäajen Gott ütjestratjt haft en jäajen däm Aulmajchtjen trotzt, 26 rant jäajen ahm met ütjestratjtem Hauls, met dijchte Puckel von siene Schilda; 27 wiel hee sien Aunjesejcht bedatjt haft met sienem Fat en Fat aun de Lende aunjesat; 28 en bewohnt vesteade Städa, Hiesa, de nijch bewohnt sulle woare, de too Steenhüpes bestemmt weare. 29 soo woat hee nijch ritj woare, en sien Vemäje woat tjeen Bestaund ha; en siene Ea betjt sich nijch bet oppe Ead, – 30 Hee jeit de Diestaness nijch üt däm Wajch; siene Auflaja vesenje de Flaume; en hee mott veschwinje derjch däm Frodem üt sienem Mül. 31 Hee velat sich nijch opp Faulschheit, hee woat jeteischt; dan Boosheit woat siene Vejeltung senne. 32 Noch es sien Dach nijch doa, soo erfellt sich daut; en sien Palmaust woat nijch jreen. 33 Aus een Wienstok stat hee siene jreene Bäare auf, en aus een Eeljboom schmit hee sien Bläjchsel auf. 34 Dan de Jemeende de Ruchloose es onnfruchtboa, en Fia frat de Zelte de Bestäatjung. 35 See send Schwanga met Mäj en jebuare Onnheil, en äa Enneret moakt Droch reed.
Kapitel 16 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Etj ha väl soowaut jeheat; jie aula send liedende Treesta! 3 Haft daut een Enj met windje Wead? Oda waut reizt die, daut dü auntwuadst? 4 Uck etj kunn räde aus jie. Wan june Seel aun miene Seel äare Städ wea, kunn etj Wead jäajen junt tooptale, en mien Haupt äwa junt scheddre; 5 etj wull junt stoatje met mienem Mül, en daut Metlied miene Leppe wudd junt Lindrung brinje. 6 Wan etj räd, soo woat miene Weedoag nijch weinja; en loht etj daut, soo jeit see nijch von mie. 7 Jo, hee [Gott] haft mie boolt marood jemoakt; – dü hast mien gaunsen Hüsstaund vewiestet. 8 En dü hast mie jepackt, tom Zeijnis woat daut; en mien Elend steit jäajen mie opp, en zeijt mie emm Aunjesejcht. 9 Sien Zorn haft mie vefleescht en vefoljt, hee haft met siene Täne jäajen mie jetjnirscht; aus mien Fiend schoapt hee siene Uage jäajen mie. 10 Äa Mül ha see jäajen mie opjeräte, met Schelle miene Backe jeschloage; aulatoop stoatje see sich jäajen mie. 11 Gott äwajeef mie däm Onnjerajchten, en enn de Henj de Gottloose schmit hee mie. 12 Rühijch wea etj, en hee haft mie derjch jescheddat, en hee packt mie aum Jnetj en veschmatad mie; en hee stald mie han sich too eenem Zielpunkt. 13 Siene Jäajasch ommrinjde mie, ohne too schoone spoold hee miene Neare; hee sched miene Gaul oppe Ead. 14 Hee bruak mie derjch, Loch opp Loch (aus bie eene Mia) hee rand jäajen mie, aus een Held. 15 Etj ha een Sackdüak äwa mien Haupt jeneijcht, en met Stoff mien Huarn besüdelt. 16 Mien Aunjesejcht es rot vom Hiele, en opp miene Uageläd es de Doodesschaute, 17 wan uck tjeene Jewaultdod enn miene Henj, en mien Jebäd rein es. 18 Ead, bedatj nijch mien Bloot, en fe mien Jeschrejcht es tjeen Plautz! 19 Soogoa nü, tjitj, emm Himmel es mien Zeije, en dee mie Zeijnis jefft, es huag Boowe. 20 Miene Frind send miene Spetta: no Gott troone miene Uage, 21 daut hee rejchtalijch entscheide mucht jäajen Gott en eenem Maun [tweschen däm Maun en Gott], en fe eenen Menschesän en sienem Frind. 22 Dan de bestemmde Joahre gohne vebie, en etj woa eenen Wajch doahan gohne, opp däm etj nijch tridjkohme woa.
Kapitel 17 1 Mien Jeist es vetäajt, miene Doag erlasche, de Jräwa send fe mie. 2 Send nijch Spata omm mie häa, en mott nijch mien Uag lüare opp äare Beleidjung? 3 Satt die enn, birj fe mie bie die selfst! Wäa es daut sonst, dee enn miene Haund ennschlohne woat? 4 Dan äare Hoate hast dü de Ennsejcht veschlohte; doaromm woascht dü ahn nijch de Äwahaunt jäwe. 5 Wan eena de Frind tom Raup aunbeet, soo woare siene Tjinja äare Uage veschmachte. 6 En hee haft mie hanjestalt tom Sprijchwuat de Veltja, en etj sie tom Aunspiee emm Aunjesejcht. 7 En mien Uag es trieb jeworde von Kumma, en aus de Schaute send aule miene Jläda. 8 De Opprejchtje woare doaäwa onntofräd senne, en de Schultloosa woat oppjebrocht woare äwa däm Gottloosen. 9 Doch de Jerajchta woat aun siene Wäaj fausthoole, en de aun de Henj reina woat aun Krauft toonehme. 10 Oba jie aula, kohmt nü wada noda! En eenen Weisen woa etj nijch unja junt finje. 11 Miene Doag send vebie, veräte send miene Pläne, daut Äjendoom von mienem Hoat. 12 De Nacht moake see tom Dach, daut Lijcht saul dijchta senne aus de Diestaness. 13 Wan etj hop, soo es de Scheol mien Hüs, enn de Diestaness moak etj mien Loaga. 14 Too Vewesung roop etj: Dü best mien Voda! Too de Warm: Miene Mutta en miene Sesta! 15 Aulsoo woa es dan miene Hopninj? Jo, miene Hopninj, wäa woat dee seehne? 16 See foaht rauf no de Rijel vom Scheol, wan wie meteenaunda emm Stoff Rüh habe.
Kapitel 18 1 En Bildad, de Schuchita, auntwuad en säd: 2 Wanea well jie de Wead een Enj moake? Woat Veständijch, en doano well wie räde! 3 Wuaromm woa wie däm Veeh jlitj jeacht, send domm enn june Uage? 4 Dü, dee sich selfst verit enn sienem Zorn, saul omm dienet haulwe de Ead velohte woare, en eenen Fels von siene Städ wajchriete? 5 Doch daut Lijcht de Gottloose woat erlasche, en de Flaum von sienem Fia woat nijch dache. 6 Daut Lijcht woat diesta enn sienem Zelt, en siene Laump jeit äwa ahm üt. 7 De Schräd von siene Krauft woare ennjeenjt woare, en sien Plon woat ahm rauf steete. 8 Dan derjch siene eajne Feet woat hee emm Nat jedräwe, en opp Flajchtwoatj woat hee ommhäa gohne. 9 De Faulstrang woat siene Hacke hoole, de Schlenj ahm jriepe. 10 Sien Droht es enne Ead vestoake, en siene Faul opp däm Stijch. 11 Rundomm änjst ahm Schratj en joage ahm opp Schrett en Trett. 12 Siene Krauft woat vetäajt woare derjch Hunga, en daut Vedoawe steit reed aun siene Sied. 13 De Easchtjebuarna vom Doot woat de Jläda von sienem Lief fräte, siene Jläda woat hee fräte. 14 Siene Hopninj woat wajchjeräte woare üt sienem Zelt, en daut woat ahm wajchjoage no däm Tjeenijch de Schratje. 15 Waut nijch sien es, woat enn sienem Zelt wohne, opp siene Wohnstäd woat Schwäwel jestreit woare. 16 Unje woare siene Wartle vedräje, en bowe woare siene Asta vewaltje. 17 Sien Jedajchtniss veschwinjt von de Ead, en opp däm Laund haft hee tjennen Nome. 18 Man woat ahm üt däm Lijcht enn de Diestaness steete, en ahm üt de Welt vejoage. 19 Hee woat tjeenen Sän en tjeen Nohkohme ha unja sienem Voltj, noch een Wajchranenda woat enn sienem Wohnuat senne. 20 Äwa sienem Dach wundre sich de emm Waste wohne, en de emm Ooste foot Schüda. 21 Jo, soo send de Wohninj de Onnjerajchte, en soo es dee äare Städ, de Gott nijch tjannt.
Kapitel 19 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Woo lang well jie miene Seel ploage en mie met Wead vemohle? 3 Aul tien mol es daut, daut jie mie veacht ha; schäm jie junt nijch, mie too velatse. 4 En ha etj uck wertjlijch jeerrt, soo blift doch mien Errtum bie mie. 5 Wan jie wertjlijch jäajen mie groot doone welle, en jäajen mie miene Schmacht doone, 6 dan soo weet, daut Gott mie enn mienem Rajcht jeboage en mie ommstalt haft met sienem Nat. 7 Tjitj, äwa Jewaultdod schriee etj, en woa nijch erheat; etj roop omm Help, en doa es tjeen Rajcht. 8 Hee haft mien Wajch ommtünt, daut etj nijch doaäwa kaun, en opp miene Stiej lajcht hee Diestaness. 9 Miene Ea haft hee mie ütjetrocke, en de Kroon von mienem Haupt wajchjenohme. 10 Hee haft mie rundomm dohljeräte, soo daut etj vegohne mott, en haft miene Hopninj ütjeräte aus eenen Boom. 11 En sienen Zorn leet hee jäajen mie brenne, en acht mie soo aus sienen Fiend. 12 Aulatoop kaume siene Schoa en muake äaren Wajch frie jäajen mie, en loagade sich omm mien Zelt. 13 Miene Breeda haft hee von mie wajchjenohme, en miene Bekaunde send mie gauns framd jeworde. 14 Miene Vewaundte bliewe wajch, en miene Vetrüde ha mie vejäte. 15 Miene Hüsfrind en miene Deenstmäatjes achte mie fe eenen Framden; een Ütlenda sie etj enn äare Uage jeworde. 16 Etj roop mienem Tjnajcht, en hee auntwuat nijch; met mienem Mül mott etj ahm bedde. 17 Mien Odem es mienem Wief jäajenaun, en mien iebla Jeruch de Tjinja miena Mutta. 18 Selfst junge Tjinja veachte mie; etj well oppstohne, soo räde see äwa mie. 19 Aule miene Vetrüde ha een Aufschü aun mie, en dee etj leewd, ha sich jäajen mie jedreit. 20 Miene Knoakes tjleewe aun miene Hüt en aun mienem Fleesch, en bloos met de Hüt opp miene Täne sie etj doavon jekohme. 21 Erboarmt junt äwa mie, erboarmt junt äwa mie, jie miene Frind! Dan de Haund Gottes haft mie aunjetaust. 22 Wuaromm vefolj jie mie aus Gott, en woare von mienem Fleesch nijch saut? 23 O daut doch miene Wead oppjeschräwe worde! O daut dee enn een Buak jeschräwe worde, 24 met eenem iesanem Jriffel en Blie enn däm Fels enenn jehackt opp eewijch! 25 En etj, etj weet, daut mien Erleesa läwt, en aus de Latsta woat hee opp de Ead stohne; 26 en nodäm dise miene Hüt too Grund jebrocht es, soo woa etj üt mienem Fleesch Gott auntjitje, 27 däm etj selfst – mie auntjitje woa, en däm miene Uage seehne woare, en tjeen aundra: Miene Neare veschmachte enn mienem Enneren. 28 Wan jie saje: Woo sell wie ahm vefolje? En daut de Wartel de Sach enn mie sich befinjt, 29 soo ferjcht junt fe däm Schweat! Dan daut Schweat es de Jrim äwa de Misdod; omm daut jie weete, daut een Jerejcht es.
Kapitel 20 1 En Zophar, de Naamathita, auntwuad en säd: 2 Doaromm jäwe miene Jedanke mie Auntwuat, en doawäajen sie etj ennalijch erräajcht: 3 Een Vemohne, mie eene Schaund, hea etj; oba mien Jeist auntwuad mie üt miene Ennsejcht. 4 Weetst dü daut, daut von jehäa, soolang de Mensch opp de Ead jesat word, 5 de Jübel de Gottloose kort en de Freid de Ruchloose fe eenen Uagebletj wea? 6 Stijcht sien Stolt uck bet tom Himmel nehejcht, en sien Haupt aun de Woltje schied: 7 aus sien Dratj vejeit hee opp eewijch; dee ahm jeseehne ha, saje: Woa es hee? 8 Aus een Droom veflijcht hee, en man finjt ahm nijch, en hee woat wajchjedohne aus een Nachtjesejcht. 9 Daut Uag haft ahm jeseehne en sitt ahm nijch mea. 10 Siene Tjinja motte de Oame daut wada jäwe, en siene Henj sien Vemäje tridjjäwe. 11 Siene Knoakes weare voll siene Jügentkrauft, en dee lijcht met ahm enn däm Stoff. 12 Wan daut Beese enn sienem Mül seet wea, en hee daut vestuak unja siene Tung, 13 en daut spoad en nijch foahre leet en daut tridjhild unja sienem Mülbän: 14 soo es doch siene Speise enn sienem Lief vewaundelt; Schlangegaul es enn sienem Enneren. 15 Ritjdom haft hee veschlunge, en hee spijcht ahm üt: Üt sienem Buck drift Gott ahm rüt. 16 Schlangejeft süt hee enn: De Tung de Otta moakt ahm doot. 17 Hee doaf siene Lost nijch seehne aun de Wotabäjche, ranende Streem von Honijch en Maltj. 18 Daut Errungne jefft hee tridj, en doaf daut nijch veschlinje; aun däm Vemäje, daut hee jewonne haft, doaf hee sich nijch freie. 19 Dan hee haft mishaundelt,de Oame velohte; Hiesa haft hee aun sich jeräte en woat dee nijch ütbüe. 20 Dan hee tjannd tjeene Rü enn sienem Enneren: met sienem Goot woat hee nijch wajchrane. 21 Nuscht entjintj siene Frätjia; doaromm woat sien Woolstaunt nijch düarhauft senne. 22 Enn sienem välen Äwafluss woat hee enn Bedrenjnis senne; de Haund von jiedrem Nootliedenden woat äwa ahm kohme. 23 Daut woat passeare: Omm sienen Buck too felle, woat Gott de Zorngloot enn ahm schetje, en dee opp ahm räajne lohte enn sien Fleesch enenn. 24 Rant hee ver däm iesanem Jewäah, soo woat de koppana Boage ahm derjchboare. 25 Hee tratjt aum Feila, en hee tjemt üt däm Lief väa, en daut blanke Iesa üt siene Gaul: Schratj tjemt äwa ahm. 26 Aule Diestaness es toopjespoat fe sien Schauts; een Fia, daut nijch aunjestetjt es, woat ahm fräte, woat vebrenne, waut enn sienem Zelt äwajebläwe es. 27 De himmel woat siene Onnjerajchtijchtjeite opdatje, en de Ead sich jäajen ahm erhäwe. 28 De Arnte enn sienem Hüs, woat wajchjefeat woare, woat verane aun sienem Zorndach. 29 daut es daut Deel von eenem gottloosen Mensch von Gott en daut von Gott ahm toojesproakne Oawgoot.
Kapitel 21 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Heat, heat miene Räd! En dit ersatt junem Troost. 3 Vedroagt mie, en etj well räde, en no däm etj jeräd ha, muchst dü spotte. 4 Rejcht sich miene Kloag jäajen eenem Mensch? Oda wuaromm saul etj nijch onnjeduldijch senne? 5 Dreit junt no mie en entsatzt junt, en lajcht de Haund oppem Mül! 6 Jo, wan etj doaraun dentj, soo sie etj erschratjt, en Zettre tjemmt äwa mien Fleesch. 7 Wuaromm läwe de Gottloose, woare oolt, nehme aun Macht too? 8 Äa Some steit faust ver ahn, met ahn, en äare Nohkohme ver äare Uage. 9 Äare Hiesa ha Fräd, ohne Ferjcht, en Gottes Wäd es nijch äwa ahn. 10 Sien Stia besprinjt en befrucht sejcha, siene Koo kaulwt en haft tjeene Väljeburt. 11 Äare junge Tjinja schetje see üt aus eene Häad, en äare Jünges huppse ommhäa. 12 See erhäwe de Stemm bie Trompeete en Hoape en send froo biem Fleeteklang. 13 Emm Jletj vebrinje see äare Doag, en enn eenem Uagebletj sintje see enn däm Scheol. 14 En doch saje see too Gott: Goh von ons! En wie velange nijch no de Ertjantnis von diene Wäaj. 15 Waut es de Aulmajchtja, daut wie ahm deene sulle, en waut nutzt ons daut, daut wie ahm (beddent) aunroope? 16 Tjitj, äa Jletj steit nijch enn äare Haund. De Rot de Gottloose es wiet von mie! 17 Woo foaken passeat daut, daut de Laump de Gottloose ütjeit en äa Vedoawe äwa ahn tjeemt, daut hee ahn Schlenje toodeelt, enn sienem Zorn, 18 daut see aus Stroo woare ver däm Wind, en aus Sprie, dee de Stormwind wajchfeaht? 19 Gott spoat, saj jie, sien Uadeel fe siene Tjinja. Hee vejelt ahm, daut hee daut feelt! 20 Siene Uage selle sien Vedoawe seehne, en von däm Aulmajchtjen sien Jrim mucht hee drintje! 21 Dan waut lijcht ahm aun sienem Hüs no ahm, wan de Zohl siene Monde toojedeelt es? 22 Kaun man Gott Ertjantnis leahre, jo, doa hee dee doch es, dee de Huachheit rejcht? 23 Disa stoawt enn siene volle Krauft, gauns rühijch en sorjloos. 24 Siene Jefässa send voll Maltj, en daut Moatjs enn siene Knoakes es jedrentjt. 25 En jana stoawt met ne bettre Seel en haft daut Goode nijch erjatst. 26 Aulatoop lidje see emm Stoff, en Warm bedatje ahn. 27 Tjitj, etj tjann june Jedanke, en de Aunschläj, wuamet jie mie Jewault aundoone. 28 Dan jie saje: Woa es daut Hüs de Ferschte, en woa daut Wohnzelt de Gottloose? 29 Ha jie nijch befroagt, dee opp disem Wajch vebietratje? En tjann jie äare Tätjen nijch: 30 Daut de Beese veschoont woat aum Dach det Vedoawens, daut aum Zorndach see wajchjeleit woare? 31 Wäa woat ahm emm Aunjesejcht sienen Wajch kunddohne? En haft hee jehaundelt, wäa woat daut ahm vejelte? 32 En hee woat no de Jräwa hanjebrocht, en opp däm Graufhüpe wacht hee. 33 Seet send ahm de Doodestjlieta. En hinja ahm häa tratje aule Mensche, en ver ahm häa jinje see ohne Zohl. 34 Woo treest jie mie nü met Donst? En von june Auntwuade blift bloos Trüloosijchtjeit äwa.
Kapitel 22 1 En Elifas, de Temanita, auntwuad en säd: 2 Kaun een Maun Gott Nutze brinje? Välmea nutzt sich selfst de Ennsejchtja. 3 Lijcht daut däm Aulmajchtjen doaraun, wan dü jerajcht best, oda es ahm daut een Jewenn, wan dü diene Wäaj vollkohme moakst? 4 Es daut wäajen diene Gottesferjcht, daut hee die stroft, met die emm Jerejcht jeit? 5 Es diene Boosheit nijch groot, en diene Misdode tjeen Enj? 6 Dan dü nehmst Jewenn von dienem Brooda ohne Uasoak, en dü trockst de Noaktje de Tjleeda üt; 7 däm Darschtjen drentjst dü nijch met Wota, en däm Hungajen jeefst dü daut Broot nijch. 8 En däm Maun de Jewault, ahm jehead daut Laund, en de Aunjeseehna wohnd doabenne. 9 De Wätfrü schetjst dü ladijch wajch, en de Oame de Weise worde veschloage. 10 Doaromm send Schlenje rund omm die häa, en een platzlijcha Schratj moakt die änjstlijch. 11 Oda sittst dü nijch de Diestaness en de Wotastreem, dee die bedatje? 12 Es Gott nijch soo huag aus de Himmel? Seeh doch de Spetz vonne Stearns, woo huach see send! 13 En soo sajchst dü: Waut sull Gott weete? Kaun hee derjch dunkle Woltje rejchte? 14 De Woltje send ahm een Vedatj, daut hee nijch sitt, en hee derjchwaundelt däm Himmelstjreiss. 15 Wellst dü däm Stijch de Väatiet ennhoole, däm de Fräfla jegohne send, 16 dee verre Tiet wajchjeropt worde? Aus een Stroom verand äa fausta Grund; 17 dee too Gott säde: Goh von ons wajch! En waut kunn de Aulmajchtja fe ons doone? 18 En doch haud hee äare Hiesa met Goodem jefällt. Oba de Rot de Gottloose es wiet auf von mie! 19 De Jerajchte seehne daut en freie sich, en de Schultloosa spott äwa ahn: 20 Send nijch onse Jäajna vetiljt, en haft nijch Fia äa Äwafluss jefräte? 21 Vedroag die doch met ahm en hool Fräd; doa derjch woat Goodet äwa die kohme. 22 Nehm doch Beleahrung üt sienem Mül aun, en nehm die siene Wead too Hoate. 23 Wan dü nom Aulmajchtjen tridjtjeemst, soo woascht dü wada oppjebüt woare; wan dü onnrajcht wajchdeist üt diene Zelte. 24 En laj daut Gold enn däm Stoff too de Steena de Bäjche von Ophir; 25 soo woat Gott de Aulmajchtja dien Gold en blanket Selwa senne. 26 Dan woascht dü die aun däm Aulmajchtjen erjatse en no Gott dien Aunjesejcht opphäwe. 27 Dü woascht too ahm bäde, en hee woat die erheare; en dien Vespräatje woascht dü betohle. 28 Beschlitst dü eene Sach, soo woat see toostaund kohme, en Lijcht woat opp diene Wäaj schiene. 29 Wan see raufgohne, soo woascht dü saje: Nehejcht! En dän, dee met jesentjte Uage ommhäa jeit, woat hee rade. 30 Selfst däm Onnschuldjen woat hee frie moake: Hee woat frie woare derjch de Reinheit siene Henj.
Kapitel 23 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Uck nü es miene Kloag trotzsijch; siene Haund laust schwoa opp mienem Sefze. 3 O daut etj wisst, woo etj ahm finj, daut etj kohme kunn no siene Wohnstäd! 4 Etj wudd miene Rajcht ver ahm hanlaje, en mien Mül met Bewiesgrund felle. 5 Etj wudd de Wead weete, dee hee mie auntwuad, en veneeme, waut hee mie saje wudd. 6 Wudd hee enn siene groote Krauft met mie striede? Ne; hee wudd bloos opp mie acht habe. 7 Dan wudd een Rajchtschaufna met ahm rejchte, en opp eewijch wudd etj mienem Rejchta entkohme. 8 Tjitj, goh etj verwoats, soo es hee nijch doa; en äwaroasch, soo moatj etj ahm nijch; 9 es hee Lintjs, wan hee wirtjt, soo seeh etj ahm nijch; vestoppt hee sich Rajchts, en etj seeh ahm nijch. 10 Dan hee tjannt däm Wajch, dee bie mie es; proowt hee mie, aus Gold wudd etj rütkohme. 11 Aun sienem Schrett haft mien Foot faustjehoole, en sienen Wajch ha etj beobacht en sie nijch aufjeboage; 12 von däm Leppe Jeboot sie etj nijch aufjegohne, etj ha de Wead üt sienem Mül bewoat, mea aus mien eajnet Jeboot. 13 Doch hee es de Eena, en wäa kaun sienen Senn endre? Waut siene Seel wenscht, daut deit hee. 14 Dan hee woat vollfeahre, waut äwa mie bestemmt es; en soowaut es välet bie ahm. 15 Doaromm sie etj erschratjt ver sienem Aunjesejcht; en wan etj daut bedentj, soo änjst etj mie ver ahm. 16 Jo, Gott haft mien Hoat vezoagt jemoakt, en de Aulmajchtja haft mie erschratjt. 17 Dan etj sie von de Diestaness nijch venijcht, noch wiel de Dunkelheit mien Aunjesejcht bedatjt haft.
Kapitel 24 1 Wuaromm send nijch Tiede [tom Jerejcht] toopjespoat vom Aulmajchtjen, en wuaromm seehne dee, dee ahm tjanne, siene Doag nijch? 2 See veschüwe de Jrense, see roowe de Häad en weide ahn. 3 See joage däm Äsel vonne Weise wajch, nehme daut Rind de Wätfrües aus Auntolinj; 4 see steete de Oame vom Wajch. De Elendje emm Laund vestäatje sich aulatoop: 5 Tjitj, aus de Wildäsel enne Wieste gohne see aun äa Woatj üt, tiedijch no Raup too sätje; de Stap jefft ahn Broot fe de Tjinja. 6 Oppem Feld schniede see sien Fooda auf en läse däm Wienboajch vom Gottloosen no. 7 Noaktijch äwanachte see, ohne Tjleeda, en ha tjeene Datj enne Kold. 8 Vom Plautzräajen de Boaj woare see naut, en obdachsloos ommklaumre see de Felse. 9 See riete de Weis von de Brost, en waut de Elenda aunhaft, nehme see aus Auntolinj. 10 Noaktijch gohne see ommhäa, ohne Tjleeda, en hungrijch droage see de Goawe; 11 tweschen äare Mia prasse see Eelj, klunje de Wienpras en darschte. 12 Von de Staut häa stäne de Stoawende, en de Seele de Jeschloagne schriee. En Gott räatjent daut nijch aus Onnrajcht aun. 13 Jane jeheare too de Fiend vom Lijcht, see tjanne siene Wäaj nijch en bliewe nijch opp siene Stiej. 14 Met däm Lijcht steit de Merda opp, moakt däm Elenden doot en däm Oamen; en de Nacht es hee aus een Deef. 15 En de Uage de Eehebrätja lüare opp de Dunkelheit, enn däm hee sajcht: Tjeen Uag woat mie seehne; en hee lajcht eenen Schleia aun. 16 Enn de Diestaness bratjt man enn de Hiesa enn. Äwadach schlüte see sich enn, daut Lijcht tjanne see nijch. 17 Dan de Morje es ahn aulatoop de Doodesschaute, dan een jiedra von ahn es bekaunt met däm Schratj vom Doodesschaute. 18 Hee es schwind opp däm Wota, veflucht woat äa Ackastätj oppe Ead; hee schleit nijch mea däm Wajch tom Wienboajch enn. 19 Dräje Tiede en Hett roope daut Schneewota wajch: soo de Scheol, dee jesindijcht ha. 20 Daut Muttalief vejat ahm, de Warm freie sich aun ahm, aun ahm woat nijch mea jedocht: En daut Onnrajcht woat vebroake aus een Boom, 21 hee, dee de Onnfruchtboare beroowt, dee nijch jebuare kaun, en de Wätfrües tjeen Goodet deit. 22 En Majchtje roopt hee [Gott] doahan derjch siene Krauft; hee [de Gottloosa] steit opp, wan hee uck aum Läwe vetwiewelt. 23 Gott jefft ahm Sejchaheit, en hee woat raufjeschmäte. Oba siene Uage sennt äwa äare Wäaj. 24 See send huag jestäje: Omm een Tjlienet, en see send nijch mea; en see sintje han, woare toopjeroopt aus aule aundre; en aus de Kopp vonne Oahre woare see aufjeschnäde. 25 En wan daut nijch soo es, wäa woat miene Läajes strofe en miene Räd toonijcht moake?
Kapitel 25 1 En Bildad, de Schuchita, auntwuad en säd: 2 Harschoft en Schratj send bie ahm; hee schauft Fräd enn siene Huagheit. 3 Send siene Schoa too tale? En äwa wäm erhäwt sich nijch sien Lijcht? 4 En woo kaun een Mensch jerajcht senne ver Gott, en woo kaun eena vom Wief Jebuarna rein senne? 4 Tjitj, soogoa de Mond schient nijch dach, en de Stearns send nijch rein enn siene Uage: 5 Wooväl weinja de Mensch, de Worm, en daut Menschetjint, de Mod!
Kapitel 26 1 En Hiob auntwuad en säd: 2 Woo hast dü däm Onnmajchtjen jeholpe, däm krauftloosen Oarm jerad! 3 Woo haudst dü däm berohde, dee tjeene Weissheit haud, en väl jrintlijchet Weete kundjedohne! 4 Aun wäm hast dü Wead jerejcht, en wäms Odem es von die ütjegohne? 5 De Schautes bäbe unjrem Wota en äare Bewohna. 6 De Scheol es opjedatjt ver ahm, en Aufgrund haft tjeene Datj. 7 Hee spaunt däm Nuade üt äwa däm Ladjen, henjt de Ead äwa däm Nuscht opp. 8 Hee binjt se Wota enn siene Woltje, en de Woltje verite nijch unja ahn. 9 Hee vestoppt däm Aunbletj von sienem Troon, enndäm hee siene Woltje doaäwa ütbreet. 10 Hee haft eene Jrens äwa däm Wota, bet aum bütaschten Enj, jetrocke, woa Lijcht en Diestaness tooptrafe. 11 De Himmels Stenda wanke en woare stutsijch ver sienem Schaute. 12 Derjch siene Krauft erräajcht hee daut Mäa, en derjch siene Ennsejcht veschmatat hee Rahab. 13 Derjch sienen Frodem woat de Himmel heita, siene Haund haft de fetjse Schlang jemoakt. 14 Tjitj, daut send de Soem von siene Wäaj; en woo weinijch ha wie von ahm jeheat! En däm Donna siene Macht, wäa vesteit am?
Kapitel 27 1 En Hiob jintj wieda, met siene Sprüjche, en säd: 2 Soo woa Gott läwt, dee mie mien Rajcht nehmt, en de Aulmajchtja, de miene Seel betta jemoakt haft, 3 soo lang mien Odem enn mie es, en de Frodem Gottes enn miene Näs: 4 wan miene Leppe Onnrajcht räde woare, en wan miene Tung Droch ütsaje woat! 5 Daut es wiet von mie, daut etj junt rajcht jäwe sull; bet etj stoaw, woa etj miene Onnschuld nijch von mie gohne lohte. 6 Aun miene Jerajchtijchtjeit hool etj faust en dee nijch foahre lohte: mien Hoat vekloagt nijch eenen von miene Doag. 7 Mien Fiend es aus de Gottloosa, en dee jäajen mie oppsteit aus de Onnjerajchta. 8 Dan waut es de Ruchloose äare Hopninj, wan Gott aufschnit, wan hee siene Seel rüttratjt? 9 Woat Gott sien Schriee heare, wan Bedrenjnis äwa ahm tjemmt? 10 Oda woat hee sich aun däm Aulmajchtjen erjatse, Gott too aula Tiet aunroope? 11 Etj well junt beleahre äwa de Haund Gottes; waut bie däm Aulmajchtjen es, well etj nijch veheimlijche. 12 Tjitj, jie aula ha daut selfst jeseehne, en wuaromm dan schwautz jie soo onnnutzjet? 13 Dit es daut Deel de gottloose Mensche bie Gott, en daut Oawgoot de Jewault doonende, daut see von däm Aulmajchtjen jetjräaje: 14 Wan siene Tjinja sich vemeare, soo es daut fe daut Schweat, en siene Auflaja ha nijch Broot omm saut toowoare. 15 Siene Äwajebläwne woare begroowt derjch däm Doot, en siene Wätfrües hiele nijch ##(Ps.78,64). 16 Wan hee Selwa toopsaumlt aus Stoff, en Tjleeda reedmoakt aus Leem: 17 Hee moakt ahn reed, oba de Jerajchta betjleet sich doamet; en Schultloose deele sich daut Selwa. 18 Hee haft sien Hüs jebüt aus de Mott, en aus eene Bood, dee een Wajchta sich moakt. 19 Ritj lajcht hee sich han, en hee deit daut nijch wada; hee schleit de Uage op, en es nijch mea. 20 Schratj äwafelt ahm aus Wota, de Nacht feaht ahm een Stormwind wajch. 21 De Oostwind häwt ahm nehejcht, daut hee doahan foaht, en drift ahm wajch von siene Städ. 22 En Gott [hee] schliesat opp ahm ohne Schooninj; von siene Haund mucht hee emma wada rane. 23 Man klautscht äwa ahm enne Henj, en zischt ahm no – von siene Städ üt.
Kapitel 28 1 Dan fe daut Selwa jefft daut een Funduat, en eene Städ fe daut Gold, daut man reinijcht. 2 Iesa woat üt de Ead jehoolt, en Steen schmelt man too Koppa. 3 Hee [de Mensch] haft de Diestaness een Enj jemoakt, en derjchforscht bet aune bütaschte Jrens de Steena de Diestaness en de Doodesschaute. 4 Hee bratjt eenen Schacht wiet von däm Wohnenden; dee vom Vejätnen Foot rauf henje, wietauf von de Mensche schwäwe see. 5 De Ead, – üt äa tjeemt Broot väa, en äa Unjaschtet woat veweelt aus vom Fia. 6 Äa Jesteen es de Uat von Safier, en Goldstoff es doabenne. 7 Eenen Stijch, däm de Raupvoagel nijch tjannt, en däm daut Hoftjeuag nijch jeseehne haft; 8 däm de wille Tiere nijch bestiee, en äwa däm de Leiw nijch jegohne es. 9 Hee [de Mensch] lajcht siene Haund aun daut hoade Jesteen, weelt de Boaj omm – von de Wartel aun. 10 Jenj schleit hee derjch de Felse, en aulalei Kostboaret sitt sien Uag. 11 Hee jrenzt daut Wota enn, daut see nijch verane, en Vestoaknet brinjt hee väa aun daut Lijcht. 12 Oba de Weissheit, woa woat see jefunge? En woa es de Städ vom Vestendniss? 13 Tjeen Mensch tjannt äarem Weat, en emm Laund de Läwendje woat see nijch jefunge. 14 Daut Deepe sajcht: See es nijch enn mie, en daut Mäa sajcht: See es nijch bie mie. 15 Jereinijchtet Gold kaun nijch fe ahr jejäft, en Selwa nijch aus äa Pries aufjewoage woare. 16 See woat nijch aufjewoage met Gold von Ophir, met kostboarem Onuks en Safier. 17 Gold en Glauss kaun man met ahr nijch vejlitje, noch enntusche jäajen Jreetschoft von reinem Gold. 18 Korahle en Kristaul acht man jäajen ahn nijch; en de Äjendoom von Weissheit es mea weat aus Perle. 19 Topas von Kusch kaun man nijch met ahr jlitjstale; met fienem Gold woat see nijch aufjewoage. 20 De Weissheit wuahäa tjeemt see, en woa es de Städ vom Veständnis? 21 Dan see es ver de Uage aule Läwendje veborje, en ver de Himmelsväajel vestoake. 22 De Aufgrund en de Doot saje: Met onse Uahre ha wie een Jeräd von ahr jeheat. 23 Gott vesteit äarem Wajch, en hee tjannt äare Städ. 24 Dan hee sitt de Enj de Ead; unja däm gaunsen Himmel sitt hee. 25 Aus hee däm Wind een Jewijcht bestemmd, en daut Wota met däm Mot faust sad. 26 aus hee däm Räajen een Jesatz bestemmd en eenen Wajch däm Donnastrol: 27 doa sach hee ahn en deed ahn kund, hee sad ahn enn en derjchforscht ahn uck. 28 En tom Mensch säd hee: Tjitj, de Ferjcht det Harrn es Weissheit, en vom Beesen wätje es Vestaund.
Kapitel 29 1 En Hiob jintj wieda, met siene Sprüjche, en säd: 2 O daut etj wea aus enn de fräjoahsche Monde, aus enn de Doag, doa Gott mie bewoad, 3 aus sien Lijcht äwa mienem Haupt schiend, en etj bie sienem Lijcht derjch de Diestaness jintj; 4 aus enn miene Hoafst Doag ##(mienem Riep woare), aus daut Vetrüe Gottes äwa mienem Zelt wea, 5 aus de Aulmajchtja noch met mie wea, miene Jinjlinje omm mie häa; 6 aus miene Schräd sich enn Maltj bode, en de Fels bie mie Eelj Bäjcha [Streem] goot; 7 aus etj derjch daut Dooa enn de Staut enenn jintj, mien Set opp däm Plautz oppstalld: 8 De Jinjlinje sache mie en vestoppte sich, en de Jreisse erhoowe sich, bleewe stohne; 9 de Ferschte hilde de Wead tridj en läde de Henj opp äarem Mül; 10 de Stemm de Väanähme wort stomm, en äare Tung backt aun äarem Mülbän. 11 Dan wan daut Uah von mie head, soo preisd daut mie jletjlijch, en wan daut Uag mie sach, soo läd daut Zeijnis von mie auf. 12 Dan etj muak däm Elenden frie, dee omm help roopt, en de Weis, dee tjeenen Helpa haud. 13 De Säajen de Unjagohnende kaum äwa mie, en daut Hoat de Wätfrües muak etj jubelnt. 14 Etj tjleed mie enn Jerajchtijchtjeit, – en see betjleede mie, – aus enn Bowatjleet en Koppbaunt enn mien Rajcht. 15 Däm Blinjen wea etj daut Uag, en Foot däm Lomen; 16 Däm Oamen wea etj aus Voda, en de Rajchtsach dän, däm etj nijch tjannd, unjasocht etj; 17 en etj vebruak daut Jebiss de Onnjerajchte, en üt siene Täne reet etj däm Raup. 18 En etj säd: Enn mienem Nast woa etj doahan gohne, en miene Doag vemeare sich aus de Saund; 19 miene Wartel woat ütjebreet senne aum Wota, en de Deiw woat äwanachte opp miene Asta; 20 miene Ea woat bie mie fresch bliewe, en mien Boage enn miene Haund jung woare. 21 See heade mie too en lüade, en heade stell opp mienen Rot. 22 No mienem Wuat räde see nijch wieda, en miene Räd dreppld opp ahn. 23 En see lüade opp mie aus opp däm Räajen, en muake äa Mül op aus no dem loten Räajen. 24 En lacht ahn too, wan see tjeen vetrüe haude, en daut Lijcht von mienem Aunjesejcht kunne see nijch vedunkle. 25 Etj wäld fe ahn däm Wajch üt, en saut aus Haupt, en troond aus een Tjeenijch unja de Tjrijchsschoa, soo aus eena, dee Trüarende treest.
Kapitel 30 1 En nü lache äwa mie de jinja aun Doag sennt aus etj, dän äare Vodasch etj veacht, de Hunj too miene Häad bie toostale. 2 Wuatoo sull mie uck de Krauft äare Henj nutze? De Jügentkrauft es bie ahn veschwunge. 3 Derjch Mangel en Hunga aufjemoagat, see gnoage daut dräje Laund auf, daut länjst vewiestet en ütjedräjt es; 4 see pletje Soltkrüt bie däm Struck, en de Wartle de Jinsta es äare Speise. 5 Üt de Mensche Medd woare see vejoagt; man schrijcht äwa ahn aus äwa eenen Deef. 6 Enn grausome Klufte motte see wohne, enn Eadlajcha en Felsheele. 7 Tweschen däm Struck schriee see, unja Hachelstruck send see hanjestratjt. 8 Tjinja von Veschmätne, jo, Tjinja von Nomeloose, send see üt däm Laund rütjejoagt! 9 En nü sie etj äa Spottleet jeworde, en ahn tom Jeräd jeworde. 10 See äatjle sich äwa mie, gohne von mie wajch, en see veschoone mien Aunjesejcht nijch met Tjwiel. 11 Dan hee haft mien Strang jeleest en mie jeboage; soo lohte see ver mie däm Täajel scheete. 12 Too miene Rajchte erhäwt sich daut Broodsel; see steete miene Feet wajch en moake jäajen mie äare vedoawens Wäaj reed. 13 See riete mienen Stijch opp, welle mienen Unjagang, see, dee selfst ohne Help send. 14 See kohme aus derjch eene breede Rets, unja Onnwada schmiete see sich aun mie. 15 Schratjnise ha sich jäajen mie jedreit; see vefolje aus de Wind mien Odel, en mien Heil es vebie jetrocke aus eene Woltj, 16 En nü jit sich miene Seel üt; Elendsdoag ha mie jejräpe. 17 De Nacht derjchboat miene Knoakes en leest ahn von mie auf, en de aun mie gnoagende Weedoag rühe nijch. 18 Derjch äare groote Krauft veendre see mien Tjleet, daut ommschlit mie aus de Haulssoom von mienem Liefrock. 19 Hee haft mie emm Dratj jeschmäte, en etj sie soo aus de Stoff en Ausch jeworde. 20 Etj schriee too die, en dü auntwuadst mie nijch; etj stoh doa, en dü tjitjst mie stiew aun. 21 Enn dü vewaundelst die fe mie too eenem Grausomen, met diene stoatje Haund best dü mie fiendlijch ennjestalt. 22 Dü häwst mie opp däm Wind nehejcht, dü latst mie doahan foahre en verane emm Stormjetees. 23 Dan etj weet daut, dü wellst mie enn däm Doot tridjfeahre en enn daut Vesaumlungs Hüs aule Läwendje. 24 Doch stratjt man biem Faul nijch de Haund üt, oda erhäwt man bie sienem Unjagang doaropp nijch een Halp'Jeschrejcht? 25 Hield etj dan nijch äwa däm, dee hoade Doag haud? Wea miene Seel nijch omm däm Oamen betjemmat? 26 Dan etj lüad opp Goodet, en daut kaum Beeset; en etj lüad opp Lijcht, en daut kaum Diestaness. 27 Mien Enneret es derjchenaunda en rüht nijch; Elendsdoag send mie entjäajen jekohme. 28 Trüarijch goh etj ommhäa, ohne Sonn; etj stoh enn de Vesaumlung opp en schriee. 29 Etj sie de Schakale een Brooda jeworde, en een Frind de Strausse. 30 Miene Hüt es schwoat jeworde en leest sich von mie auf, en miene Knoakes send vonne Hett vebrennt. 31 En soo es miene Hoap too Trüakloag jeworde, en miene Fleet too eenem Hielenden siene Stemm.
Kapitel 31 1 Etj ha met miene Uage eenen Bund jemoakt, en woo haud etj opp eene junge Frü jetjitjt! 2 Dan waut wea daut Deel Gottes von bowe jewäse, en däm Aulmajchtjen sien Oawgoot von doa Bowe? 3 Es nijch Vedoawe fe däm Onnjerajchten, en Misjeschetj fe dee, dee Fräfel doone? 4 Sitt hee nijch miene Wäaj en talt aule miene Schräd? 5 Wan etj met Faulschheit ommjegohne sie en mien Foot sich tom Droag jespood haft, 6 hee wajcht mie opp de Wäajerie de Jerajchtijchtjeit, en Gott woat miene Onnschuld ertjane, 7 wan mien Schrett von däm Wajch aufjeboage, en mien Hoat miene Uage nojegohne es, en aun miene Henj een Fäla aunjebackt blift: 8 soo mucht etj seie, en een aundra äte, en miene Auflaja muchte ütjewartelt woare! 9 Wan mien Hoat no eenem Wief velockt worde es en etj aun däm Näajchsten siene Däa jelüat ha: 10 soo mucht mien Wief fe eenem aundren mole, en aundre muchte sich äwa äa beaje! 11 Dan daut es eene Schaund, en daut eene Misdod fe de Rejchta. 12 Dan een Fia es daut, daut bet däm Aufgrund frat, en daut mien gaunset Ennkohme entwartelt woat. 13 Wan etj daut Rajcht von miene Tjnajchts en miene Deenstmäatjes missacht, aus see met mie streede: 14 waut wull etj dan doone, wan Gott sich erhäwt; en wan hee unjasätjt, woa etj doajäjen senne? 15 Haft nijch hee, dee mie emm Muttalief jemoakt, uck ahm jemoakt, en haft nijch eena enne Muttaschoot ons jemoakt? 16 Wan etj de Oame äa Janka auf säd, en de Uage de Wätfrües veschmachte leet, 17 en aut mien Stetj auleen, soo daut de Weis nijch doavon jejäte haft, – 18 es hee doch von miene Jügend aun bie mie oppjewosse, aus bie eenem Voda, en von miene Mutta Lief aun ha etj ahn jeleit; – 19 wan etj irjent wäm ommkohme sach üt mangel aun Tjleeda, en däm Oamen ohne Datj, 20 wan siene Lende mie nijch jesäajent ha, en hee met de Woll von miene Lama sich nijch woamd; 21 wan etj miene Haund äwa eene Weis leed, wiel etj emm Dooa sach – dee mie biestohne: 22 soo fellt miene Schulla üt äarem Schullablaut, en mien Oarm woat aufjebroake von daut Schullajelentj! 23 Dan daut Vedoawe Gottes wea mie een Schratj, en ver siene Huagheit kunn etj nuscht. 24 Wan etj daut Gold too miene Hopninj jestalt, en too däm reinem Gold jesajcht ha: Mien Vetrüe! 25 Wan etj mie freid, daut mien Vemäje groot wea, en miene Haund Grootet jemoakt haft; 26 wan etj daut Lijcht sach, woo daut jlenzt, en däm Mond enn Pracht doahan gohne, 27 en mien Hoat emm Jeheemen vefeat word en mien Mül miene Haund jekusst haft: ##(1Tjen.19,18; Hos.13,2) 28 Uck daut wea eene jerejchtlijch too strofende Misdod; dan Gott boowe wudd etj veloage ha. 29 Wan etj mie freid äwa daut Onnjletj von mienem Haussa en mie freid, aus ahm Beeset troff, 30 (etj ha mienem Mülbän nie erlaubt, too sindje, derjch eenen Fluch siene Seel too vewensche); 31 wan de Lied üt mienem Zelt nijch jesajcht ha: Wäa wea nijch von däm Fleesch von sienem Schlachtveeh saut jeworde! 32 de Framda äwanacht nijch büte, etj moak miene Däa däm Waundra op; 33 wan etj, aus Adam, miene Äwaträdunge toojedatjt ha, vestoake en mienem Bossem miene Misdod, 34 wiel etj Angst haud fe de Groote Menj, en de Veachtung de Famielje mie angst muak, soo daut etj mie stell hilt, nijch too Däa rütjintj! 35 O daut etj eenem haud, dee opp mie head, – hia es miene Unjaschreft; de Aulmajchtja auntwuad mie! – En de Kloagschreft, dee mien Jäajna jeschräwe! 36 Wudd etj ahn nijch opp miene Schullre droage, mie ahn aus eene Kroon ommbinje? 37 Etj wudd ahm kunddohne de Zohl von miene Schräd, aus een Ferscht wudd etj no ahm nodakohme. 38 Wan mien Acka äwa mie schrijcht, en siene Foahre meteenaunda hiele; 39 wan etj siene Krauft [Arnte] ##(1 Mose 4,12) onnbetohlt jejäte ha, en de Seele von siene Äjendeema bedretjt leet: 40 soo muchte Dorne staut Weit, en Onnkrüt staut Joascht väakohme! Hiob siene Wead send too Enj.
Kapitel 32 1 En jane dree Manna heade opp, däm Hiob too auntwuade, wiel hee enn siene Uage jerajcht wea. 2 Doa flaumd de Zorn Elihus opp, dem Sän Barakeel, dem Busita, vom Jeschlajcht Ram; sien Zorn entflaumd jäajen Hiob, wiel hee sich selfst mea rajchtfoadijd aus Gott. 3 En sien Zorn entflaumd jäajen siene dree Frind, doaromm, daut see tjeene Auntwuat funge en Hiob vedaumde. 4 Oba Elihu lüad opp Hiob met Räde, wiel jane ella aun Joahre weare aus hee. 5 En aus Elihu sach, daut tjeene Auntwuat enn dem Mül dee dree manna wea, doa brennd sien Zorn opp. 6 En Elihu, de Sän Barakeels, de Busita, auntwuad en säd: Etj sie jung aun Joahre, en jie send Jreisse; doaromm ha etj mie jeschüet en jeänjst, junt mien Weete kundtodohne. 7 Etj säd: Muchte de Doag räde, en de Menj de Joahre Weissheit vetjindje. 8 En doch es daut de Jeist enn de Mensche, en de Odem det Aulmajchtjen, dee ahn veständijch moakt. 9 Nijch de Bejoade send weis, noch vestohne de Oole, waut rajcht es. 10 Doaromm saj etj: Hea mie too, uck etj well mien Weete kunddohne. 11 Tjitj, etj ha opp june Räd jelüat, etj head opp june Ennsejcht, bet jie de rejchtje Wead jefunge haude, 12 en etj rejcht miene Oppmoatjsaumtjeit opp junt; en tjitj, tjeena es unja junt, dee Hiob trajchtwees, dee siene Räd beauntwuat haft. 13 Daut jie bloos nuscht saje: Wie ha Weissheit jefunge. Gott woat ahm üt dem Feld schlohne, nijch een Mensch! 14 Jo, hee haft jäajen mie tjeene Wead jerejcht, en met june Räd woa etj ahm nijch wadaräde. 15 See send vewerrt, see auntwuade nijch mea, de Wead send ahn ütjegohne. 16 En etj sull wachte, wiel see nijch räde, wiel see doa stohne, nijch mea auntwuade? 17 Uck etj well mien Deel wadaräde, uck etj well mien Weete kunddohne. 18 Dan etj sie voll Wead; mien ennera Jeist drenjt mie. 19 Tjitj, mien Enneret es aus Wien, dee nijch opjemoakt es; aus niee Schläj well de sprenje. 20 Etj well räde, daut etj mie Loft moak, well miene Leppe opmoake en auntwuade. 21 Daut etj bloos fe tjeenem Partie neem! En etj woa tjeenem Mensch schmeijchle. 22 Dan etj weet nijch too schmeijchle: Goa boolt wudd mien Erschaufa mie wajchnähme.
Kapitel 33 1 Oba nü, Hiob, hea miene Räd, en neehm aule miene Wead too Uahre. 2 Tjitj doch, etj ha mien Mül opjemoakt, miene Tung räd enn mienem Mülbän. 3 Miene Wead selle de Opprejchtijchtjeit [Jlitjheit] von mienem Hoat senne, en waut miene Leppe weete, selle see rein rütsaje. 4 De Jeist Gottes haft mie jemoakt, en de Odem vom Aulmajchtjen beläwt mie. 5 Wan dü kaunst, soo auntwuad mie; moak die fe mie reed, stal die! 6 Tjitj, etj sie Gott siena, aus dü; von Leem aufjetjnäppe sie uck etj. 7 Tjitj, mien Schratj woat die nijch änjste, en mien Druck woat nijch schwoa opp die lauste. 8 Jewess, dü hast ver miene Uahre jeräd, en etj head de Stemm de Wead: 9 Etj sie rein, ohne Äwaträdung; etj sie rein, en tjeene Onnjerajchtijchtjeit es aun mie. 10 Tjitj, hee haft Fiendschoft jäajen mie jefunge; hee helt mie fe sienen Fiend. 11 Hee lajcht miene Feet enn dem Stock, beobacht aule miene Stiej. 12 Tjitj, doarenn hast dü nijch rajcht, auntwuad etj die; dan Gott es väl mea aus een Mensch. 13 Wuaromm hast dü jäajen ahm jerejcht? Dan äwa aul sienem Doone jefft daut tjeene Auntwuat. 14 Doch enn eena Wies räd Gott en enn twee, ohne daut man daut beacht. 15 Emm Droom, emm Nachtjesejcht, wan deepa Schlop de Mensche äwafelt, emm Dreeme opp dem Loaga: 16 Dan moakt hee daut Uah de Mensche op en besäajelt sien Woarne, daut hee ahn jefft, 17 omm dem Mensch von sienem Doone auftohoole, en hee dem Maun fe Äwamoot bewoat, 18 daut hee siene Seel von de Kühl tridjhelt, en sien Läwe vom Rane aum Spiess. 19 Uck woat hee jezuchtijt met Weedoag opp sienem Loaga en met beständjen Kaumf enn siene Jläda. 20 En sien Läwe veaufschüt daut Broot, en siene Seel de Leeftolsspeise; 21 sien Fleesch nehmt auf, daut man daut nijch mea sitt, en siene Knoakes send aufjemoagat, dee nijch jeseehne woare; 22 en siene Seel tjeemt de Kühl noda, en sien Läwe dem Doot. 23 Wan daut nü fe ahm eenen Enjel jefft, eenen Vemeddla, eenen üt dusend, omm dem Mensch siene Jerajchtijchtjeit kundtodohne, 24 soo woat hee sich äwa siene erboarme en saje: Erlees ahm, daut hee nijch enne Kühl rauffoaht; etj ha een Leesejelt jefunge. 25 Sien Fleesch woat frescha senne aus enne Jügend; hee woat tridjkohme no de Doag siene Jinjlintjskrauft. 26 Hee woat Gott bedde, en Gott woat ahm wooljefaulent aunnehme, en hee woat sien Aunjesejcht met Freid auntjitje; en Gott woat dem Mensch siene Jerajchtijchtjeit vejelte. 27 Hee woat ver de Mensche sinje en saje: Etj haud jesindijcht en daut rajcht vedreit, en daut wort mie nijch vejelt; 28 hee haft miene Seel erleest, daut see nijch enne Kühl foaht, en mien Läwe freit sich äwa daut Lijcht. 29 Tjitj, daut aules deit Gott twee-, dreemol met dem Maun, 30 omm siene Seel von de Kühl tridjtohoole, daut see dach woat von dem Lijcht de Läwendje. 31 Moatj opp, Hiob, hea mie too; sie stell, en etj well räde. 32 Wan dü Wead hast, soo auntwuad mie; räd, dan etj wensch die too rajchtfoadje. 33 Wan nijch, soo hea dü mie too; sie stell, en etj woa die Weissheit leare. Kapitel 34 1 En Elihu fong wada aun en säd: 2 Heat, jie Weise, miene Wead, en jie Vestendje, moatjt opp mie! 3 Dan daut Uah proowt de Wead, aus de Mülbän daut Äte schmatjt. 4 Erwäl wie fe ons, waut rajcht, ertjan wie unja ons, waut goot es! 5 Dan Hiob haft jesajcht: Etj sie jerajcht, en Gott haft mie mien Rajcht tridjjehoole. 6 Trotz mienem Rajcht sull etj läaje; miene Wunde send onnheelboa, ohne daut etj veschuldijcht ha. 7 Wäa es een Maun aus Hiob, dee Lestrung drinjt aus Wota, 8 en met den enn Jesallschoft jeit, de Fräfel doone, en waundelt met gottloose Mensche? 9 Dan hee haft jesajcht: Tjeen Nutze haft een Maun doavon, daut hee Wooljefaule aun Gott haft! 10 Doaromm heat mie too, jie Manna von Vestaund! Wiet auf es Gott von Jesatzloosijchtjeit, en de Aulmajchtja vom Onnrajcht! 11 Sonda daut Doone de Mensche vejelt hee ahm, en no eenem jiedrem sienen Wajch lat hee ahm daut finje. 12 Jo, woarhauft, Gott haundelt nijch jesatzloos, en de Aulmajchtja bijcht nijch daut Rajcht. 13 Wäa haft ahm de Ead aunvetrüt? En wäa dem gaunsen Eadtjreiss jesat? 14 Wan hee sien Hoat bloos opp sich selfst rejcht, sienem Jeist en sien Odem aun sich tridjtrock, 15 soo wudd aulet Fleesch meteenaunda vegohne. En de Mensch tridj nom Stoff gohne. 16 En wan dü doch dit ennseehne en heare, de Stemm von miene Wead jehea schentje wellst! 17 Kaun uk eena, dee daut Rajcht hausst harsche? Oda wellst dü dem Jerajchten en Majchtjen vedaume? 18 Sajcht man too eenem Tjeenijch: Dü Nutzloosa, tom Adelmaun: Dü Gottloosa? 19 Wooväl weinja too ahm, dee de Persoon de Ferschte nijch aunsitt en dem Ritjen nijch ver dem Oamen väatratjt! Dan see send aula daut Woatj von siene Henj. 20 Enn eenem Uagebletj stoawe see; en enne Medd de Nacht woat een Voltj erschratjt en vejeit, en Majchtje woare ohne Haund besied jedohne. 21 Dan siene Uage send opp de Wäaj de Mensche jerejcht, en hee sitt aule siene Schräd. 22 Doa es tjeene Diestaness en tjeen Doodesschaute, daut sich doabenne vestäatje tjenne, dee Fräfel doone. 23 Dan hee bruckt nijch lang opp eenem Mensch acht too jäwe, doamet hee ver Gott emm Jerejcht tjeemt. 24 Hee veschmatat Jewaultje ohne too unjaseatje, en satt aundre aun äare Städ. 25 Doahäa tjannt hee äare Haundlunge, en dreit dee äwa Nacht omm; en dee woare vemohlt. 26 Hee schleit ahn, aus Iebel doonende, opp eenem effentlijchen Plautz, 27 doaromm daut see von siene Nofolje aufjegohne send en aule siene Wäaj nijch bedocht ha, 28 omm no ahm daut Jeschrejcht de Oame nopp foahre too lohte, en doamet hee daut Schriee de Elende heat. 29 Schauft hee Rü, wäa well beonnrühije? En vestatjt hee daut Aunjesejcht, wäa kaun ahm seehne? Soo haundelt hee jäajen een Voltj, aus uck jäajen eenem Mensch, 30 doamet de ruchloosa Mensch nijch rejeat, doamet see nijch Faulstrenj fe daut Voltj send. 31 Dan haft hee woll too Gott jesajcht: Etj droag miene Strof, etj well nijch mea Beeset doone; 32 waut etj nijch seeh, wies dü mie; wan etj Onnrajcht jeeewt ha, soo well etj daut nijch mea doone? 33 Saul hee daut no dienem Senn vejelte? Dan dü hast siene Vejeltung veschmäte, en soo mottst dü wehle, en nijch etj; waut dü weetst, dan räd! 34 Veständje Manna woare too mie saje, en een weisa Maun, dee mie toohead: 35 Hiob räd nijch met Ertjantnis, en siene Wead send ohne Ennsejcht. 36 Ach, daut doch Hiob wiedahan jeproowt woat wäajen siene Auntwuat no Fräfeloat! 37 Dan hee deit too siene Sinde Äwaträdung doatoo, klautscht unja ons enn de Henj en vemeat siene Wead jäajen Gott. Kapitel 35 1 En Elihu jintj wieda en säd: 2 Helst dü daut fe rajcht? Dü hast jesajcht: Miene Jerajchtijchtjeit es jrata aus Gott siene. 3 Dan dü frajchst, waut see die nutzt; waut jewenn etj mea, aus wan etj jesindijcht haud? 4 Etj well die met Wead wadaräde en diene Frind met die. 5 Tjitj nom Himmel en seeh, en tjitj de Woltje aun, – see send hejcha aus dü. 6 Wan dü sindijchst, waut deist dü ahm aun? En vemeascht dü diene Äwaträdunge, waut kaunst dü ahm doone? 7 Wan dü jerajcht best, waut jeefst dü ahm, oda waut tjrijcht hee üt diene Haund? 8 Fe eenen Maun aus dü jelt diene Jesatzloosijchtjeit waut, en fe een Menschetjint diene Jerajchtijchtjeit. 9 Weajen de väle Bedretjunge schrijcht man; man roopt omm Help wäajen dem Oarm de Groote. 10 Oba man sajcht nijch: Woa es Gott, mien Erschaufa, dee Jesang jeft enne Nacht, 11 dee ons mea beleaht aus de Tiere oppe Ead, en ons weisa moakt aus de Väajel unjrem Himmel? 12 Dan schrijcht man, wäajen dem Huagmoot de Beese, oba hee auntwuat nijch. 13 Gott heat bloos nijch opp Iedlet, en de Aulmajchtja tjitj daut nijch aun. 14 Wan dü uk sajchst, dü sittst ahm nijch – Rajchtsach es ver ahm; soo hop opp ahm. 15 En nü, wan sien Zorn nijch jestroft haft, sull hee nijch vom dem Äwamoot weete? 16 En soo moakt Hiob emmsonst sien Mül op, saumelt Wead ohne Ertjantnis.
Kapitel 36 1 En Elihu jintj wieda en säd: 2 Wacht opp mie een bät, en etj well die berejchte; dan noch send fe Gott Wead doa. 3 Etj well mien Weete von wieda hoole, en mienem Erschaufa Jerajchtijchtjeit jäwe. 4 Dan woarhauft, miene Wead send tjeene Läajes; eena aun Ertjantnis Vollkohmna es bie die. 5 Tjitj, Gott es majchtijch, en doch veacht hee tjeenem, – majchtijch aun Krauft enn sienem Hoat. 6 Hee helt dem Gottloosen nijch aum Läwe, en daut Rajcht de Elende schauft hee. 7 Hee dreit siene Uage nijch auf von dem Jerajchten, en met Tjeenijche opp dem Troon, doahan satt hee ahn opp emma, en see send erhoowe. 8 En wan see met Fassle jebunge send, enn Elendsstrenj jefange woare, 9 dan moakt hee ahn kund äa Doone en äare Äwaträdunge, daut see sich äwahoowe; 10 en moakt ahn daut Uah de Zucht op en sajcht, daut see ommdreie selle vom Fräfel. 11 Wan see heare en unjadon send, soo woare see äare Doag enn Jletj vebrinje en äare Joahre enn Freid. 12 Oba wan see nijch heare, soo rane see aum Schweat en vegohne ohne Ertjantnis. 13 Oba dee ruchloose Hoate send, häaje Zorn: See roope nijch omm Help, wan hee ahn jebunge haft. 14 Äare Seel stoawt doahan enn de Jügend, en äa Läwe unja de Huare. 15 Dem Elenden rad hee enn sienem Elend, en enn de Triebsaul moakt hee ahn daut Uah op. 16 Soo haud hee uck die üt dem Rache de Bedrenjnis enn eenem wiedem Rüm jefeaht, woa tjeene Beenjung jeweese, en dien gooda Desch wudd voll Fat senne. 17 Oba dü best met dem Uadeel de Gottloose erfällt: Uadeel en Jerejcht woare die jriepe. 18 Dan de Jrim, mucht hee die nijch tom Veheene velocke, en daut groote Leesejelt veleid die nijch! 19 Sull die dien Schriee en aule Aunstrenjung diene Krauft die üt de Bedrenjnis feahre? 20 Lüa nijch no de Nacht, dee de Veltja platzlijch wajchfäaje woat. 21Heed die, drei die nijch nom Fräfel, dan daut tratjst dü dem Elend väa. 22 Tjitj, Gott haundelt vollkohme enn siene Macht; wäa es een Leahra aus hee? 23 Wäa haft ahm sienen Wajch väajeschräwe, en wäa doaf saje: Dü hast Onnrajcht jedohne? 24 Dentj doaraun, daut dü sien Doone groot moakst, daut Mensche besinje. 25 Aule Mensche tjitje daut aun, von wiet sitt de Stoawenda daut. 26 Tjitj, Gott es too groot fe onse Ertjantnis; de Zohl von siene Joahre, send onnerforschlijch. 27 Dan hee tratjt Wotadreppe nehejcht; von dem Donst, dem hee moakt, see faule rauf aus Räajen, 28 dan de streeme üt de Woltje en latet drepple opp väl Mensche. 29 Vesteit man äwahaupt daut Ütbreede de Woltje, daut Krache enn sienem Zelt? 30 Tjitj, hee vebreet omm sich sien Lijcht üt, en daut Mäaresgrund bedatjt hee. 31 dan doa derjch rejcht hee de Veltja, jeeft Speise emm Äwafluss. 32 Siene Haund bedatjt hee met Blitz, en hee jebeed ahm jäajen dem janjen, dem hee trafe saul. 33 Sien Donnre vetjindijt sien kohme aun, soogoa daut Veeh sien Raufkohme [emm Jewitta].
Kapitel 37 1 Jo, doaäwa zettat mien Hoat en bäbt opp von siene Städ. 2 Heat, heat daut Jetees siene Stemm en daut Grolle, daut üt sienem Mül ütjeit! 3 Hee schetjt daut üt – unja dem gaunsen Himmel, en sien Blitz bet no de Enj de Ead. 4 No dem Blitz brellt eene Stemm; hee donnat met siene erhoowne Stemm, en helt dem Blitz nijch tridj, wan siene Stemm jeheat woat. 5 Gott donnat wundaboa met siene Stemm; hee deit groote Dinje, dee wie nijch bejriepe. 6 Dan tom Schnee sajcht hee: Faul oppe Ead! En tom Räajen, soo es de Plautzräajen doa enn siene Macht. 7 Hee vesäajelt de Haund von eenem jiedren Mensch, doamet aule Mensche sien Woatj tjanne leare. 8 En daut Wild jeit enn sien Vestäatj en blift enn siene Heele. 9 Üt de Siedkoma tjemt Storm, en vom Nuadwint Kold. 10 Derjch dem Odem Gottes entsteit Ies, en de wiede Wotasch tratje sich toop. 11 Uk met Wota beloht hee de Woltje, vebreet, wiet üt siene Blitzwoltje. 12 En unja siene Leidinj dreie see sich ommhäa no äare Woatje, no aulem, waut hee ahn jebeet, äwa dem gaunsen Eadtjreiss han, 13 büta daut, daut hee ahn aus Zuchtwäd, oda siene Ead, oda tom bewiese siene Jnod – sich trafe lat. 14 Nehm daut too Uah, Hiob; stoh en betjitj de Wunda Gottes! 15 Weetst dü, woo Gott ahn beloht, en dem Blitz enn siene Woltje dache lat? 16 Vesteist dü daut schwäwe de Woltje, de Wunda daut, dee vollkohme es aun Weete? 17 Dü, dem siene Tjleeda heet woare, wan daut Laund vom Siede häa schwool woat, 18 kaunst dü, aus hee, de Himmelswoltje ütbreede, faust aus een jegohtna Späjel? 19 Doo ons kund, waut wie ahm saje selle! Wie tjenne verre Diestaness nuscht väabrinje. 20 Saul ahm jemald woare daut etj räde well? Wan wäa too ahm sajcht, hee woat jewess veschlunge woare. 21 En nu sitt man daut Lijcht nijch, daut aum Himmel dacht; oba een Wind foaht doahäa en moakt dautselje rein. 22 Üt dem Nuade tjeemt Gold: – Omm Gott es ferjchtboare Pracht; 23 dem Aulmajchtjen, dem errätj wie nijch, dem Grooten aun Krauft; en daut Rajcht en de vollkohmne Jerajchtijchtjeit bijcht hee nijch. 24 Doaromm ferjchte ahm de Mensche; hee tjitjt tjeene aun, dee von Hoate weis send.
Kapitel 38 1 En Gott (de Harr) auntwuad Hiob üt dem Storm en säd: 2 Wäa es daut, dee dem Rot vedunkelt met Wead ohne Ertjantnis? 3 Ommbinj doch diene Lende aus een Maun; soo well etj die froage, en dü belea mie! 4 Woa weascht dü, aus etj de Ead jrind? Doo daut kund, wan dü Ennsejcht besettst! 5 Wäa haft äare Moht bestemmt, wan dü daut weetst? Oda wäa haft äwa ahr de Mohtschnooa jetrocke? 6 Opp waut worde äare Gruntfauste enenn jesentjt? 7 Oda wäa haft äa Atjsteen jelajcht, aus de Morjestearns meteenaunda juchte en aule Säns Gottes jübelde? 8 En wäa haft daut Mäa met Dooasch veschlohte, aus daut ütbruak, väakaum üt dem Muttaschoot, 9 aus etj Woltje too sienem Tjleet en dunkle Woltje too siene Winjle muak, 10 en etj ahm miene Jrense bestemmd en Rijel en Dooasch sad, 11 en säd: Bet hiahäa saulst dü kohme en nijch wieda, en hia es eene Jrens jesat fe diene stolte Walle? 12 Hast dü, soo lang dü läwst, eenem Morje jebode? Hast dü dem Morjeroot äare Städ weete lohte, 13 daut see de Atje de Ead fohte, en de Gottloose von ahr vejoagt woare? 14 See vewaundelt sich aus Säajelleem, en aules steit doa aus aun eenem Tjleet; 15 en de Gottloose woat äa Lijcht jenohme, en de oppjehowna Oarm woat vebräatje. 16 Best dü bet de Tjwale vom Mäa jekohme, en hast dü dem deepen Grunt derjch waundat? 17 Worde die de Dooasch vom Doot opjemoakt, en sachst dü de Dooasch vom Doodesschaute? 18 Hast dü ennsejcht jenohme enn de breede Ead? Saj aun, wan dü daut aules weetst! 19 Woont es de Wajch no de Wohninj vom Lijcht, en de Diestaness, woa es äare Städ? – 20 Daut dü ahn hanbrinjst no äare Jrense, en daut dü de Stijch no äarem Hüs tjannst. 21 Jo, dü weetst daut; dan too jane Tiet wordst dü jebuare, en de Zohl diene Doag es groot! 22 Best dü no dem Väarot vom Schnee jekohme, en hast dü dem Väarot vom Hoagel jeseehne, 23 dee etj toopjespoat ha fe de bedrenjnis Tiet, fe dem Kaumf en Schlacht Dach? 24 Woont es de Wajch, opp dem daut Lijcht sich vedeelt, de Oostwind sich äwa de Ead vebreet? 25 Wäa deeld de Räajenguss enn Ranbohne en eenen Wajch dem Donnastrol, 26 omm räajne too lohte opp een Laund ohne Mensche, opp de Wieste, doa tjeen Mensch es, 27 omm saut too moake daut Dräje en Vedräjde, en, omm daut Grauss ütlohte kaun? 28 Haft de Räajen eenen Voda, oda wäa moakt de Dreppe vom Deiw? 29 Üt wäms Schoot tjemmt daut Ies häa, en de Riep vom Himmel, wäa haft dem jebuare? 30 Daut Wota woat faust aus Steen, en de bowaschte Schijcht deit sich toop. 31 Kaunst dü daut Säwenjestärn binje, oda de Fassle vom Orion leese? 32 Kaunst dü de Bilda vom Tiatjreiss too siene Tiet väakohme lohte, en dem grooten Boa met siene Tjinja leide? 33 Tjannst dü de Himmels Jesatze, oda bestemmst dü siene Harschoft äwa de Ead? 34 Kaunst dü diene Stemm no de Woltje opphäwe, daut eene Wota Menj die bedatjt? 35 Kaunst dü Blitz ütschetje, daut see hanfoahre, daut see too die saje: Hia send wie? 36 Wäa haft Weissheit enne Neare jelajcht, oda wäa haft dem Jeist Vestaund jejäft? 37 Wäa talt de Woltje met Weissheit, en de Himmels Schläj, wäa jit ahn üt, 38 wan de Stoff too eenem hoaden Stetj tooprant en de Tjlieta aun eenaunda tjleewe? 39 Jajchst dü de Leiwin den Raup, en stellst dü de Jiea de junge Leiwe, 40 wan see enne Heel lidje, en enne Bescha oppe Lüa sette? 41 Wäa moakt de Krauj äare Speise reed, wan siene Junge too Gott schriee, ommhäa erre ohne Noarinj?
Kapitel 39 1 Weetst dü de Jeburtstiet de Steenbatj? Beobachst dü daut jebuare de Herschtjäaj? 2 Talst dü de Monde, dee see erfelle, en weetst dü äare Jeburtstiet ? 3 See tjrelle sich, lohte äare Junge derjchbräatje, woare äare Weedoag loos. 4 Äare Tjinja woare stoatj, wausse emm Friehen opp ; see gohne üt en kohme nijch no ahn tridj. 5 Wäa haft dem Wildäsel frie gohne lohte, en wäa jeleest de Jefangenschoft de Wildäsels, 6 de Stape ha etj too äa Hüs jemoakt, en daut Soltlaund too siene Wohninje ? 7 Hee lacht äwa daut Jetimmel de Staut, daut Jeschrejcht de Hoads heat hee nijch. 8 Waut hee oppe Boaj finjt, es siene Weid, en no aulem Jreens sätjt hee. 9 Woat de willa Oss die deene welle, oda woat hee aun diene Tjrebb äwanachte? 10 Woascht dü dem willen Oss met dem Strang aun de Foasch binje, oda woat hee hinja die häa de Dohlgrund äajde? 11 Woascht dü ahm trüe, wiel siene Krauft groot es, en ahm diene Oabeit äwalohte? 12 Woascht dü die opp ahm velohte, daut hee dien Sot nehüs brinjt, en daut hee daut Jeträajd enn diene Schien enenn brinjt? 13 De Straushan weifelt froo met äare Flijchte: send daut dan Storjchshan Flijchte en Fadre? 14 Dan see äwalat äare Eia de Ead en woamt ahn opp dem Stoff; 15 en see vejat, daut een Foot dee vedretje, en daut Tiere oppem Feld dee veklunje tjenne. 16 See behaundelt äare Tjinja hoat, aus jeheare see ahr nijch; äare Mäj es emmsonst, daut tjemmat ahr nijch. 17 Dan Gott leet ahr de Weissheit vejäte, en tjeen Vestaund deeld hee ahr too. 18 Too de Tiet, wan see ne Hejcht flijcht, lacht see äwa daut Peat en sienen Ritta. 19 Jeffst dü dem Peat de Krauft, betjleedst dü sien Hauls met walljem Kaumhoa? 20 Moakst dü daut sprinjent aus eene Heischratj? Sien prachtjet Schnüwe es Schratjlijch. 21 Daut schoawt de Ead en freit sich äwa de Krauft, tratjt üt, daut Tjrijchsjescherr entjäajen. 22 Daut lach äwa de Angst en erschratjt nijch, en tjeemt vom Schweat nijch omm. 23 Opp ahm tjlinjt de Boagehaulta, de blanka Spiess en Steetstang. 24 Met Onnwada en Zorn jajcht hee doahan en lat sich nijch hoole, wan de Poosaun blost. 25 Biem Poosauneschaul roopt daut: Huj! En von Wiet auf ritjt daut de Schlacht, dem Donnre de Häafeahra en daut Feld jeschräjcht. 26 Flijcht de Hoftje derjch dien Vestaund nehejcht, breed siene Flijchte jäajen dem Siede üt? 27 Oda häwt sich de Odla opp dienen Befeel, en büt doa boowe sien Nast? 28 Enn de Steena wohnt en vewielt hee, opp Steenspetze en de Boajspetze. 29 Von doa üt spuat hee no Noarinj, siene Uage tjitje wiet. 30 En siene Junge schlurpse Bloot, en woa Erschloagne send, doa es hee.
Kapitel 40 1 En Gott (de Harr) auntwuad Hiob en säd: 2 Well de Dodla met Gott rejchte? Dee doa Gott trajchtwiest, auntwuad doaropp! 3 En Hiob auntwuad Gott (dem Harrn) en säd: 4 Tjitj, etj sie too jerinj, waut saul etj die doajäjen saje? Etj laj miene Haund opp mien Mül. 5 Een mol ha etj jeräd, en etj well nijch mea auntwuade, en twee mol, en etj well daut nijch mea doone. 6 En Gott (de Harr) auntwuad Hiob üt dem Storm en säd: 7 Ommbinj doch diene Lende aus een Maun; etj well die froage, en dü belea mie! 8 Wellst dü mien Rajcht toonijcht moake, mie vedaume, doamet dü jerajcht best? 9 Oda hast dü eenen Oarm aus Gott, en kaunst dü met diene Stemm donnre aus hee? 10 Pesch die doch met Huagheit en Maistät, en tjleed die enn Prunk en Pracht! 11 Jeit diene Zorn Streem üt, en tjitj aun aulem Stolt, en dretj ahm dohl! 12 Tjitj aun jiedrem Stolten, bäaj daut, en riet de Gottloose opp äare Städ dohl! 13 Begroow ahn aulatoop enn dem Stoff, schlüt äare Aunjesejchta emm Veborjnen enn! 14 Dan woa uck etj die preise, daut diene Rajchte die Help schauft. 15 Seeh doch daut Nilpeat, dem etj met die jemoakt ha; hee frat Grauss aus daut Rind. 16 Tjitj doch, siene Krauft es enn siene Lende, en sien Stoatjsenne enn siene Buck Muskle. 17 Hee bijcht sienen Schwauns aus een Zeeda, de Sähne enn sienem Schintje send veflochte. 18 Siene Knoakes send Ruasch von Koppa, siene Been aus Iesastange. 19 Hee es de Easchta von de Wäaj Gottes; dee ahm jemoakt, haft ahm sien Schweat jeschaufe. 20 Dan de Boaj droage ahm Fooda, en doa oppem Feld späle aule Tiere. 21 Unja Lotusbescha lajcht hee sich dohl, emm Vestäatj von Rua en Somp; 22 Lotusbescha bedatje ahm met äarem Schaute, de Wäde vom Bach. 23 Tjitj, de Stroom schwalt sea aun, hee rant nijch änjstlijch doavon; hee blift rühijch, wan een Jordan jäajen sien Mül drift. 24 Jript man ahm ver siene Uage, boat man siene Näs met eene Faul? 25 Tratjst dü dem Lewiatan met de Angel rüt, en lajst dü siene Tung enn de Angelschnooa? 26 Kaunst dü een Strang derjch siene Näs tratje, en sien Tjennback met eenem Rintj derjchsteatje? 27 Woat hee die sea Bedde, oda die saunfte Wead jäwe? 28 Woat hee eenen Bunt met die moake, daut dü ahm tom eewijen Tjnajcht nämst? 29 Woascht dü met ahm späle aus met eenem Voagel, en ahm fe diene Mäatjes aunbinje? 30 Woare de Fescha Frind met ahm vehaundle, ahm unjre Hendla vedeele? 31 Kaunst dü siene Hüt met Spiesse felle, en sien Kopp met Feschahoakes? 32 Laj diene Haund aun ahm, – jedentj aun dem Kaumf, doo daut nijch wada!
Kapitel 41 1 Tjitj, eenem jiedren siene Hopninj woat jeteischt: woat man nijch aul bie sienem auntjitje dohljedretjt? 2 Tjeena es soo frajch, daut hee ahm reizt, En wäa es daut, dee sich ver mienem Aunjesejcht stale doaf? 3 Wäa haft mie verhäa waut jejäft? En etj woa ahm vejelte. Waut unjrem gaunsen Himmel es, es mient. 4 Etj well nijch stell senne von siene Jläda en von siene groote Krauft en von siene scheen jebüde Jestault. 5 Wäa datjt ahm sien Bowatjleet op? Enn sienem dobbelden Jebiss, wäa drinjt doa enenn? 6 Wäa deed de Dooasch von sienem Aunjesejcht op? De Tjreiss von siene Täne es een Schratj. 7 Siene stoatje Schilda send eene Pracht, jiedret eene met faustem Säajel veschlohte. 8 Enn jiedret pausst sich daut aundre aun, en tjeene Loft tjeemt doatweschen; 9 Stetj aun Stetj henje see faust toop, see hoole sich jäajensiedijch en tranne sich nijch. 10 Sien Prüste strohlt Lijcht üt, en siene Uage send aus Wimpasch de Morjeroote. 11 Üt sienem Rache gohne Fieastatj, Fiafunke spretse rüt. 12 Üt siene Näs tjeemt Rüak rüt, aus üt eenem Koaktopp en Grope. 13 Sien Frodem stetjt Kohle aun, en eene Flaum foaht üt sienem Rache. 14 Enn sienem Hauls wohnt Krauft, en de Angst huppst ver ahm häa. 15 De Waum aun sienem Fleesch schlit aun, send ahm faust aunjegohte, en bewäaje sich nijch. 16 Sien Hoat es hoat aus Steen, en hoat aus een unjaschta Mälsteen. 17 Fe sienem Opphäwe ferjchte sich Stoatje, vom Vezoage woare see üta sich. 18 Traft man ahm met dem Schweat, daut helt nijch staund, noch Spiess, noch Steetstang, noch spetza Feila. 19 Daut Iesa acht hee fe Stroo, daut Koppa fe fület Holt. 20 De Feila jajcht ahm nijch enne Flucht, Schliesasteen vewaundle sich ver ahm enn Stoppel. 21 Aus Stoppel es ahm de Tjiel, en hee velacht daut rüzhe vonne Steetstang. 22 Unja ahm send schoape Schoawels; eenen drasch Schläde breet hee opp dem Schlaum han. 23 Hee moakt de Deepe Wotasch aus eenen Koaktopp, moakt daut Mäa aus eenen Saulwtopp. 24 Hinja ahm dacht de Stijch, man kunn de Streem fe grauet Hoa hoole. 25 Oppe Ead es tjeena soo aus hee, dee ohne Angst jeschaufe es. 26 Aulet Huage tjitj hee aun; hee es Tjeenijch äwa aule wille Tiere.
Kapitel 42 1 En Hiob auntwuad Gott (dem Harrn) en säd: 2 Etj weet, daut dü aules kaunst, en tjeen Väahabe die vehindat woare kaun. 3 Wäa es daut, dee dem Rot tridjhelt ohne Ertjantnis? Soo ha etj dem beuadeelt, waut etj nijch vestund, Dinje, too wundaboa fe mie, de etj nijch tjannd. 4 Hea doch, en etj well räde; etj well die froage, en dü belea mie! 5 Met dem Uah ha etj von die jeheat, oba nü haft mien Uag die jeseehne. 6 Doaromm veaufschü etj mie en doo enn Stoff en Ausch Busse. 7 En daut passead, no dem Gott (de Harr) diese Wead too Hiob jeräd haud, doa säd Gott (de Harr) too Elifas, dem Temanita: Mien Zorn es oppjeflaumt jäajen die en jäajen diene beid Frind; dan nijch jeziement ha jie von mie jeräd, aus mien Tjnajcht Hiob. 8 En nü nähmt junt säwen Bolles en säwen Schopsbatj, en goht no mienem Tjnajcht Hiob en Opfat een Brauntopfa fe junt. En Hiob, mien Tjnajcht, mucht fe junt bedde; bloos ahm well etj aunnehme, doamet etj nijch aun junt doo no june Noaheit; dan jie ha nijch jeziement von mie jeräd, aus mien Tjnajcht Hiob. 9 Doa jinje Elifas, de Temanita, en Bildad, de Schuchita, en Zophar, de Naamathita, en deede, aus Gott (de Harr) too ahn jeräd haud; en Gott (de Harr) nauhm Hiob aun. 10 En Gott (de Harr) dreid de Jefangenschoft Hiobs, aus hee fe siene Frind bäd; en Gott (de Harr) vemead aules, waut Hiob jehaut haud, omm daut Dobbelde. 11 En daut kaume no ahm aule siene Breeda en aule siene Sestre en aule siene fräjoahsche Bekaunde; en see aute enn sienem Hüs met ahm, en see beweese ahm äa Deelnäme en treeste ahm äwa aul daut Onnjletj, daut Gott (de Harr) äwa ahm jebrocht haud; en see jeewe ahm een jiedra een jewesset Stetj (Gold oda Selwa), en een jiedra eenen goldnen Rintj. 12 En Gott (de Harr) säajend daut Enj Hiobs mea aus sien Aunfang; en hee tjreajch veatien dusent Stetj Tjlienveeh en sass dusent Kameele en dusent Poa Rinda en dusent Äseline. 13 En daut wurde ahm säwen Säns en dree Dajchta jebuare. 14 En hee jeef de easchte dem Nome Jemima, en de tweede dem Nome Kezia, en de dredde dem Nome Keren-Happuch. 15 En soone scheene Frües aus de Dajchta Hiob worde emm gaunsen Laund nijch jefunge. En äa Voda jeef ahn een Oawgoot enne Medd äare Breeda. 16 En Hiob läwd no dem hundat en veatijch Joah; en hee sach siene Tjinja en siene Tjinjaschtjinja, vea Jeschlajchta. En Hiob storf, oolt en de Doag saut..
|