|
Uet dee Depression Tiet
Dee Welt, dee lag em deepen Schlop Dee Daehren wieren aula op; Dee Waichtasch aun’ne opne Daehren Dee wieren blint enn ohn Uhren.
Enn groota jeist mett beesem Senn Kaum stell enn dise Welt ennen; Mett Luxus enn mett scheene Dingja Dee Welt den Himmel haea too bringjen.
Enn waea nich fuats betohlen kaun, Dem schriew ekj daut bott morjen aun; Wuaromm nich aul fonndoag daut holen, Waut due ieascht morjen bruckst betohlen.
Daut brocht onns aula oppe Been, Wie randen aula, groot enn tjleen; Raicht vael von aul dee scheene Dingja Soo jenstig enn onns Hues too bringjen.
Wie borgden ohnen Ziel enn Mot, Toom Paulaust wort dann dee oame Kot; Enn aujelockt vom seeten Kjeeda Drueag uck dee Pracha diere Kjleeda.
Dee groota jeist wisst siene tiet Hee leet’et komen nich soo wiet; Hee haud onns aula boolt enn Schlengen, Onns irjent eene Tiet too hengjen.
Soo heng wie nue mett Ach enn Weeh, Bott oppe Iead rieakt bloos dee Tee. Nich foot jenueach, onns waich too bringjen. Nich moot jenueach, onns loos too ringjen.
Waea well hia rechten? Kjeena kaun! Wie aula sennt doch Schult doaraun; Ieascht rannd wie blint enn aule Schlengen, Enn motten hielen nue, enn hengjen.
Helena Wiebe
|