|
De Kloock mott omjistallt woari
Jo Lied, daut es eni oppreajindi Tied, wann de Klocki motti omjistallt woari, opp Sommatied oda opp Wintatied. Onn woato, fracht ena sich? Wea haft sich äwahaupt so en Onsenn utjidocht? Oba etj wet woa daut aulis heatjemmt! Etj saj junt, daut doni aulis de Jileadi. See motti waut jrebli. See motti irjent waut Niejit utfinji oda saji, sonst twiewilt de vendoagschi Welt aun eari Jileadheit. De Jileadi, groti Mann, habi daut vendoag uck ernstlich schwoa, to biwiesi daut see waut weti onn tjeni. Denjt junt tom Biespell enn de Loag nenn, en de de Bildamolasch sent. Son Schischkin, Ajwasowsky, Rembrandt onn so wieda, de habi sich groti Meaj jimoakt, om de Bilda so to moli, daut dit so got, auls daut bloß jeit, no dem litjint, waut Gott jischafi haft onn daut nanndi see Konst. Nu saul de Tjenstla vondoag oba fortschrettlich senni, he kaun nicht stoni bliewi bie dem waut so en Rembrandt jimolt haft, onn dann verseatjt he Gott en siene Schöpfung to äwaholi. Se welli noch schmocka moli, auls Gott daut jischaufi haft. Onn wann ena dann opp eni Utstaling es, wet maun nicht waut de Tjenstla jimoli haft. Mieni Jileandheit reatj nicht to, om to ertjani, woa de Kopp, onn wont de Feet sent. Onn so sea see uck jilead sent, komi see nich opp de Biefaul, unjrim Bild nunja to schriewi, waut see jimolt habi. Oba entschuljt, etj sie ji gaunz von dem Klockiomstalli aufjikomi. So auls de Molasch, haft daut uck irjent enim aundrin Jileadin jigoni met de Klock. On wann nu uck mau ena von de Sort, platzlich jisajt haft: „De Klock mott omjistallt, daut haft enin godin Provit!“ Dann, es daut Onjletj doa! Tjena well dann den Dommin späli, dann daut haft no eara Meninj en Klouka jisajt, onn wann ena daut nicht versteit waut de jisajt haft, holi see enim vielleicht fer enim Onkloukin on wea well aul bie de Menschi fe domm jelli. Nä, dann opi see dem Jileadin lewa no onn stalli de Klock om.
Nä, wea daut doch noch eni scheni Tied, ausl de Bildung noch nicht so grot onn so hoch wea! Wo schen wea daut, auls de Menschi noch nicht bruckti de Klockiwiesasch, enmol veropp onn dann wada, no jiwessa Tied, tridj schuwi. De Menschi jlewdi donn aula eun Gott, onn see wißti, daut de Leewa Gott tom Somma, wiels dann mea Oabeit es, den Dach länja mouk. Onn dann stundi see aunstout Klock 6, äwint Klock 5 opp. Jo onn wann nedich, uck Klock 4, oba woate, tom tiedja oppstoni, de Klock veaschuwi? Daut deit doch bloß en Fula, sich mett de Klock bidreaji, omm nich to verschlopi.
Onn wo väl brinji de Jileadi mett de Klockiwisaschschuwarie, derchennaunda, bat de oama Mensch daut eascht jifoat onn sich doato jiwant haft. Etj wet nich racht, vielleicht sacht ena onn de aundra Lesa nu: „Waut fasselt de Ola doa? Waut es daut ver en tridjibläwna Mensch?“ Wet ji, vendoag jewt daut uck aul väl fortschrettlichi Christi, de dem Leewin Gott Sorji moaki! Oba de säli dentji äwa mie, waut see welli, etj si mie jiweß, daut de Leewa Gott mett de Tridjjibläwni, väl weinja Kloppott haft, auls met de Jileadi onn Niemodschi!
Nu well etj junt oba tom Biwies en Biespell vetalli, waut de Klockischuwarie doch fe Trua aunredi kaun. Jo, daut see enim Mensch den Helljidach vedoawi kaun! Son Truaspell erläwd eni Frau vegoni Ostri, onn daut kaum so.
De Sinnowind ver Ostri, jinji de Menschi, so auls de Rußlända daut jiwant sent, tom Owind, no de Tjoatj, tom Wochenschluss. De Gottesdenst wea schen, jo aulis wea schen onn wea bistemmt uck schen jibläwi ver den nechsten Ostamorji, wann nich de Klockiomstallerie jikomi wea. Dann tom Schluss Sinnowind no de Aundacht, eja de Predja den Sejin äwa de Jimend utjisproaki haud, mouk he bikaunt, daut den nechstin Dach deu Klocki no Sommatied jistallt motti woari. „Vejät nich,“ sajta, „wann jie no Huß kommi, de Klocki eni Stund vea to schuwi, sonst kom ji morji tolot tom Ostagottesdienst!“ So jinji de Tjoatjilied dann no Huß onn haudi tjeni Tied mea aun de Predigt to dentj, bloß de Klock haudi see noch em Kopp, dann wea well aum Ostamorji de Aundacht veschlopi?
So haud de Siebatschi, so well wie ea enmol nanni, biem uti Tjoatj goni, uck bloß de Klock em Kopp. See mouk sich Sorji omm eari Jungis, daut de sich nich veschlopi sulli. Uck see selfst mußt tiedich redd senni, dann see bidelicht sich emm Choa onn de haud aum easchtin Osterhelljidach Denst. Auls see no Huß kaum, troff see earin jinjstin Sähn, onjifea 17 Joa olt, onn sacht: „Do foutz dieni Klock opp eni Stund veaschuwi, daut du daut nich vejatzt!“ Onn so ded de Jung daut dann uck. Oba he det noch mea, am kaum daut so enn, de Klock em Broda sieni Stow uck foutz veatoschuwi, sonst de kunn daut vielleicht, wann he no Huß kaum, vejäti. Onn so schow hee de Klock uck vea. Auls dann de Broada no Huß kaum, denjt he daut easchti aun de Klock onn tjitjt nich woväl de wes onn schiwt de Klock noch enmol opp eni Stund vea.
Ach, de oami Mutta, daut see sich soväl Sorji omm de Tjinja moaki mußt, weajin de Klock onn doaderch vegaut de Klock onn dem Watja, en eari Schlopstow to schuwi. So jinji see schlopi onn enn dem Huß jinji 3 Klocki no verschiedene Tied. Mutta eari noch no Wintaschtied, de Twedi no Somaschtied on de Dreddi, no eni extra Tied, 2 Stund stoatja auls Mutta eari. En Jletj kunn maun daut nanni, daut de Klocki tjenin Enfluss habi kunni, opp dem Schlopp von de dree äwaspaundi Menschi. Aum nechstin Dach, stund Mutta Siebat aul tiedich opp, see koakt den Koffi onn mouk daut Freschtitj reed, mouk daut Bad opp, onn so wieda.
De Jugis wull see oba so lang auls meajlich schlopi loti. Haulf 10 fangt de Tjoatj aun onn haulf 9 woa etj an watji, dann komi see noch reed. Onn de Klock word uck haulf 9. See watjt de Jungis onn sondabo bie dem Jinjstin Sähn wea de Klock aul haulf 10, onn bi dem Aundren wea see aul haulf 11. De oami Mutta kaum derch de verschiedni Klockitied gaunz derchenaunda. See rand wada rauf no eari Klock tjitji on de weißt oba haulf 9. Donn fällt ea eascht enmol bie, daut see selfs de Klock vejäti haft om to stalli. Aulso es de Klock aul haulf 10. Nu fangt de Gottesdenst aul aun, nu sinji de Sänja aul daut easchti Led, onn etj sie nich doabie. De ena Sähn rand noch oni Freschtititj los oba de oami Siebatschi wea auls vom Schlag jiread, see saut onn saut onn kunn daut nich foati daut ea daut so goni musst. Aun to Tjoatj goni wea aul goanich to dentji. De schena Ostamorji opp dem see sich so jifreit haud, wea ar vedorwi. Ostri oni Aundacht es ji tjeni Ostri, see wea rechtich trurich. Onn nuhea word see noch utjilacht aunstaut jitröst. Oba daut es noch emma so jiwast, daut de Jisunda nich mett enim Kranken metfehlt.
Leewa Lesa, nu sacht enmol selfst, wea es Schuld aun so enim Onjleth? Etj saj junt noch enmol, daut sent de fortschrettlichi Jileadi, de aulis bäta weti welli, auls de Leewa Gott! Ach wea daut doch eni scheni Tied, auls wie ons noch opp de Sonn, de von Gott jischaufi wea, veloti dedi. Wann de Sonn oppjintj, wißt wie, daut wie dann aul oppi Stapp senni mußti. Wann wie opp onsim eajnin Schauti vom Kopp meißt noppklunji kunni, wea de Klock 11, onn wie fodadi de Pead to Medach. Wann wie met utjistatjti Hänj vom Horizont bat de Sonn 4 onn ½ Haundbred mäti dedi, wea de Klock 4, onn wie fodadi to Vaspa. Onn wann tolatzt de Sonn unjajintj, wea de Dach toeng onn wie fuari no Huß. Soni efachi Retjnin onn doato bruckt wie tjeni Jileadi. Onn tjena kaum to lot no Tjoatj, uck tjenim word de Ostri vedorwi!
Peter Epp, Bielefeld April 1986
|